05 หลังจากออกมาจากเทือกเขา พวกเขาก็รีบกลับหลันโจวทันที
ที่จริงตอนกลับ ทุกคนต่างมีใจหวาดหวั่นเมื่อใกล้บ้านเกิดบ้างเล็กน้อย ผ่านมาร้อยกว่าปีแล้ว ไม่รู้ว่าญาติพี่น้องยังอยู่กันหรือเปล่า
อีกอย่าง ตอนนี้ดาวโลกเปลี่ยนไปมากจริง ๆ ตอนพวกเขาบินอยู่บนฟ้ายังเจอสัตว์ประหลาดทรงพลังได้ทุกเมื่อ ต้นไม้ก็ใหญ่โตผิดปกติ ใหญ่จนมองไม่เห็นว่าเมืองของมนุษย์อยู่ที่ไหน
“เฮ้ย นั่นอะไร เป็นมังกรหรือเปล่า”
มังกร
ได้ยินคำนี้ ทุกคนก็หันไปมองตามสัญชาตญาณ พอเห็นก็เบิกตากว้างทันที
เป็นมังกรจริง ๆ แต่ไม่ใช่มังกรตะวันออก เป็นมังกรตะวันตกที่มีปีกค้างคาวกับพุงป่อง
นอกจากมังกรตะวันตกตัวนั้นแล้ว ยังมีจิ้งจอกเก้าหางที่สวยงามอย่างยิ่งอีกตัว สัตว์ประหลาดยักษ์สองตัวกำลังต่อสู้กัน
สภาพแวดล้อมโดยรอบถูกทำลายไปไม่น้อย ไม่รู้ว่าสู้กันมานานแค่ไหนแล้ว
“ไป ช่วยหน่อย”
ส่วนจะช่วยใคร ก็เห็นชัดอยู่แล้ว
อัดเจ้ามังกรตะวันตกนั่นแหละ
ทางนี้เป็นเขตชายแดนของประเทศพวกเขา ถึงแม้สภาพแวดล้อมจะเปลี่ยนไปมาก แต่ทหารผ่านศึกหลายคนก็ยังจำได้ มังกรตะวันตกตัวนั้นมาหาเรื่องชัด ๆ
ส่วนจิ้งจอกเก้าหางตัวนั้นท่าทีต่อมนุษย์เป็นยังไงยังไม่รู้ จัดการมังกรตะวันตกนั่นก่อนเถอะ
คนบนเรือเหาะต่างกระโดดลงไป
ฝึกฝนในทวีปเหิงหยางมาร้อยกว่าปี แถมยังมีเสิ่นจืออินเอาทรัพยากรมาป้อนให้เป็นระยะ ต่อให้เป็นคนโง่ ระดับบำเพ็ญก็ยังเพิ่มขึ้นได้ไม่น้อย
ยิ่งกว่านั้นพวกเขาไม่ได้โง่ ในกลุ่มนี้คนที่มีระดับบำเพ็ญต่ำสุดตอนนี้ก็เป็นขั้นจิตสัมผัสสูงสุดแล้ว
พอพวกเขาเข้าร่วม สถานการณ์ที่เคยสูสีก็พลิกเป็นฝ่ายเดียวทันที
มังกรตะวันตกนั่นถูกอัดจนอยากกลับหัวหนี ระหว่างหนียังร้องลั่นว่า “แกนี่มันจิ้งจอกเก้าหางไร้ยางอาย ถึงกับเรียกพวกมาช่วย!”
แต่ตอนนี้จิ้งจอกเก้าหางก็ไม่มีเวลาสนใจมันแล้ว มันจ้องมองคนกลุ่มหนึ่งตรงหน้า
“พวกเจ้าเป็นใคร”
สัตว์อสูรฝึกฝนถึงขั้นหลังแล้วพูดได้ นี่ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับพวกเขา ยิ่งกว่านี่คือจิ้งจอกเก้าหาง
“สวัสดี พวกเราเป็นหน่วยบริหารพิเศษหลานโจว”
จิ้งจอกเก้าหางร้องอ๋อ สะบัดหางเก้าสวยปุกปุยแล้วหันหลังไป “พวกเจ้าเป็นใครก็ช่าง อย่ามาแย่งถิ่นข้าก็พอ”