"หาวัสดุซ่อมร่างให้หลานเขยฉันครบรึยัง?"
ภายในตำหนักงดงาม เสิ่นจืออินเดินเท้าเปล่าไปมาบนพื้นหยกที่สะอาดและเย็น
การจะคืนชีพเสิ่นซิ่วหนาน ร่างเดิมของเขากระดูกไม่ไหวแล้ว ต้องหาใหม่
จวินเยวียนเอนกายบนแท่นนอนงาม ดีดนิ้วก็มีกระดูกสวย ๆ ปรากฏออกมา
"นั่นกระดูกมังกร กระดูกหงส์ และกระดูกกิเลน กระดูกสัตว์อสูรอื่นก็มี ดูสิว่าเจ้าต้องการแบบไหน"
เสิ่นจืออิน: ...เลือกยากจริง
"งั้นให้หลานเขยเจ้ามาเลือกเองเถอะ"
พูดจบก็จับปลอกคอเสิ่นจืออินหายวับไปจากตำหนัก
เสิ่นจืออินไม่พอใจการกระทำนี้ของเขาอย่างมาก: "นายพาฉันเดินดี ๆ ไม่ได้รึไง? ทำไมต้องจับปลอกคอฉันตลอดเลย ตอนเด็ก ๆ ยังว่าได้ นี่ฉันโตขนาดนี้แล้ว อวดหรอว่านายแรงเยอะ"
จวินเยวียน: "อ้อ ชินแล้ว"
เสิ่นจืออินตามหลังเขา บ่นงึมงำเงียบ ๆ แล้วก็ต่อยเตะอากาศ
จวินเยวียนหันกลับมา เธอก็รีบเอามือไพล่หลังทำเป็นปกติ
จวินเยวียนยิ้มเย็น: "ด่าฉันหรอ?"
เสิ่นจืออินปฏิเสธไม่ยอมรับ: "เปล่าซะหน่อย ฉันเป็นนางฟ้าอารยะ จะเป็นคนด่าคนได้ไง?"
จวินเยวียน: "เจ้าโง่"
เสิ่นจืออิน: "นี่นายยังด่าคนอีก!"
"แอบด่าฉันลับหลัง ฉันก็ด่าตรง ๆ"
ทั้งสองโต้เถียงกันไปจนถึงสถานที่ลึกลับแห่งหนึ่ง นี่คือมิติของกฎสวรรค์
เสิ่นจืออินสงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับกฎสวรรค์ เพราะไม่เคยเห็นของจริงมาก่อน
แต่เธอไม่คิดว่า กฎสวรรค์จะเป็นกลุ่มแสงก้อนหนึ่ง
"ท่านคือกฎสวรรค์?"
"ใช่ข้า"
เสียงไร้กลไกและไร้อารมณ์ เป็นเสียงชายผู้ใหญ่ดังขึ้น
เสิ่นจืออิน: "ฉันนึกว่าอย่างน้อยก็เป็นรูปร่างคนซะอีก"
จวินเยวียน: "กฎสวรรค์ไร้รูป ท่านจะเป็นรูปลักษณ์ใดก็ได้"
กฎสวรรค์ไร้อารมณ์ เพราะท่านคือตัวแทนของระเบียบสรรพสิ่งในโลก ครอบครองอารมณ์ไม่ได้
มีอารมณ์ย่อมมีอคติ ระเบียบของโลกไม่อาจมีอคติ
"คนของพวกเจ้า"
กฎสวรรค์โยนคนที่จวินเยวียนให้ช่วยหล่อเลี้ยงจิตวิญญาณไว้ที่นี่ให้จวินเยวียนและเสิ่นจืออิน แล้วก็ดีดทั้งคู่ออกไปเลย
เสิ่นจืออินมองจิตวิญญาณในมือ จิ้มไปทีหนึ่ง
"เสี่ยวเอ้อ จิตวิญญาณของนายแข็งแกร่งขึ้นแล้วนะ!"
ของดีจากกฎสวรรค์นี่หอมหวานจริง ๆ