เสื้อผ้าที่พวกเขาสวมใส่นั้นมีรูปแบบแปลกประหลาดเกินไป ทำให้ผู้คนจำนวนมากสนใจมอง
ชาวพื้นเมืองที่นี่มองพวกเขา พวกเขาก็มองชาวพื้นเมืองที่นี่ รวมถึงเมืองสูงใหญ่สง่างามนั้นด้วยความอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน
แต่ละคนเหมือนคนบ้านนอกเข้ากรุง
อันที่จริง ถ้าเป็นปกติพวกเขาย่อมสงบเสงี่ยมกว่านี้ แต่นั่นไม่ใช่ว่าอยู่ในมิตินั้น นานเกินไปหรือ
กลับมาสู่โลกของคนเป็นอีกครั้ง พวกเขามองเห็นแม้แต่ดอกไม้ป่าดอกเล็กก็สบายตา
อีกอย่าง พวกเขาที่ใช้ชีวิตในโลกอินเทอร์เน็ตยุคใหม่ หน้าก็หนาพอ ไม่กลัวถูกใครมองหรอก
"คนบ้านนอกมาจากไหนกันนะ อายจัง"
"พวกนั้นมีหินวิญญาณระดับกลางสามก้อนเข้าประตูเมืองไหม"
บรรดาชาวพื้นเมืองที่ต่อแถวรอเข้าเมืองพากันทำหน้าเหมือนจะดูเรื่องสนุก
แต่ค่าเข้าเมืองคนละสามหินวิญญาณ พวกเขาก็พอให้ได้ เพียงแต่หลังให้แล้วก็จนแทบร้องไห้
คนเฝ้าประตูก็ไม่ได้ถามว่ามาจากไหน แต่งตัวประหลาดอะไรเช่นนั้น
เพราะในทวีปเหิงหยางนอกจากห้าทวีปใหญ่แล้ว ยังมีดินแดนเล็ก ๆ ที่นับไม่ถ้วนอีก
บางที่มีธรรมเนียมของตัวเอง พวกเขาก็ชินแล้ว
พอย่างเข้าเมือง มองเห็นร้านค้าตามถนนกับของที่ขายข้างใน แทบตาไม่กระพริบ
"สมบัติเยอะจริง เป็นสมบัติที่ไม่มีในที่ของพวกเรา"
เทียบกันแล้ว ทางฝั่งดาวโลกเพิ่งฟื้นคืนปราณวิญญาณ จนมากเลยนะ
"สู้ไม่ไหว ๆ แพงชะมัด แพงชะมัด"
เข้าไปในร้านอย่างสง่าผ่าเผยดูแวบหนึ่ง จากนั้นแต่ละคนก็ทำหน้าเสียดายใหญ่ ปากก็พึมพำว่าสู้ไม่ไหว