โดนไล่ล่าแล้ว
เดาว่าคงเป็นฝีมือคนจากตระกูลเสิ่น ไม่รู้ว่าเป็นผีบ้าตนไหนที่เสียดายเงิน
สองชาติรวมกันเป็นโสดมาหลายพันปี แม้เสิ่นจืออินจะจำไม่ได้แล้ว แต่เธอก็แอบย่องมายังไนต์คลับสุดหรูแห่งหนึ่ง
พอถึงหน้าประตู เธอก็อดสงสัยไม่ได้: "แปลกจัง ทำไมฉันถึงมาที่นี่นะ"
แต่เพียงชั่วอึดใจ เธอก็ปล่อยใจ: "ไหน ๆ ก็มาแล้ว เข้าไปดูหน่อย"
"ไหน ๆ ก็เข้ามาแล้ว จัดสักสองสามคน"
ต้องยอมรับเลยว่า หนุ่ม ๆ ที่นี่นี่เด็ดจริง ๆ
ข่าวดีก็คือ ไม่นาน ห้องส่วนตัวของเธอก็มีหนุ่มหล่อคนหนึ่งเข้ามา
ข่าวร้ายคือ หมอนี่ส่งคนมาเอาชีวิตเธอ
ทันทีที่รู้สึกถึงอันตราย เธอก็เปิดศึกกับมันทันที
แม้ความทรงจำจะหายไป แต่ร่างกายนี้ยังเป็นของเธอ ความทรงจำของกล้ามเนื้อบางอย่างยังคงอยู่ กระบวนท่าก็ยังอยู่
พวกขวดเหล้าบนโต๊ะถูกขว้างใส่จนหมด
"ใครใช้ให้แกมา?" เสิ่นจืออินยืนบนโต๊ะ ถือขวดเหล้าไว้ในมือ มองลงมายังนักฆ่าคนนั้นอย่างดูแคลน
ชายคนนั้นสบถออกมา ใบหน้าที่อาบเลือดดูดุร้ายเป็นพิเศษ จากนั้นก็ชักปืนออกมา
"ไอ้เวรเอ๊ย! ไม่มียางอาย"
ขวดในมือขว้างใส่ไปหนึ่งใบ เสิ่นจืออินออกวิ่งทันที
ความเร็วราวกับปลาไหลลื่น กระสุนของนักฆ่าพลาดเป้า เลยรีบไล่ตามไป
ในใจเสิ่นจืออินก็ไม่ได้ตื่นตระหนกอะไรนัก ยังไงแย่ที่สุดก็แค่ตาย จะมีอะไรให้กลัว
วิ่งไปไม่นานก็ชนเข้ากับใครคนหนึ่ง