หลังจากที่ถูกพาตัวกลับมา เสิ่นจืออินก็ถูกจัดให้เข้าเรียนในโรงเรียนชั้นสูงแห่งนี้ เธอมาเรียนที่นี่ได้ประมาณหนึ่งอาทิตย์แล้ว
ในหนึ่งอาทิตย์นี้ ด้วยสถานะบุตรบุญธรรมของตระกูลเสิ่น เธอถูกค่อนแคะ เยาะเย้ย ถูกโดดเดี่ยว แถมยังถูกแกล้งสารพัด
คิดด้วยก้นก็รู้ว่าเป็นฝีมือใคร
คราวนี้ที่ไปอาละวาดที่บ้านตระกูลเสิ่น เสิ่นชิงถูกเธอตบไปหลายฉาดจนหน้าบวมเป็นหัวหมู แม่แท้ ๆ ยังถูกส่งไปโรงพัก คิดก็รู้ว่ากลับมาโรงเรียนคราวนี้ สาวนั่นต้องยุเพื่อน ๆ มาแก้แค้นเธอแน่
แต่ไม่เป็นไร เธอจะแก้แค้นกลับ
สะพายกระเป๋านักเรียน เสิ่นจืออินก้าวลงจากรถหรูของจวินเยวียน
"ครูเรียกผู้ปกครองเมื่อไหร่ก็โทรหาฉันนะ ขอแค่ไม่ให้ตีคนถึงตายฉันจัดการให้หมด"
อย่างไรซะก็เป็นสังคมที่ปกครองด้วยกฎหมาย ถึงตายนี่อย่ามีเลยดีกว่า ตอนนี้เขายังไม่สามารถยัดวิญญาณกลับเข้าไปในศพได้หรอก
เสิ่นจืออินทำมือ OK ใส่เขา
เธอรู้จักควบคุมมือให้พอดีอยู่แล้วน่า
ดังนั้นพอมาถึงหน้าประตูห้องเรียน เปิดประตูก็พบว่ามีถังอะไรสักอย่างหล่นลงมาจากข้างบน
เสิ่นจืออินไม่พูดพร่ำทำเพลง ควักไม้เบสบอลที่สะดวกมือออกมาจากกระเป๋านักเรียน
"ไปเลย!"
วินาทีต่อมา ในห้องเรียนก็มีเสียงกรีดร้องแหลมดังลั่น
นั่นกลายเป็นถังน้ำเลือด
แต่เดิมน้ำเลือดที่ควรจะราดลงบนตัวเสิ่นจืออิน ตอนนี้กลับไปอยู่บนตัวคนที่ก่อเรื่อง
เด็กหนุ่มหลายคนที่ยืนเตรียมดูเรื่องสนุกอยู่บนแท่นหน้าห้องส่งเสียงร้องโหยหวนเหมือนหมูถูกเชือด นักเรียนที่นั่งอยู่ด้านล่างในห้องก็มีสีหน้าตะลึงงัน
เห็นได้ชัดว่านี่คือผลลัพธ์ที่ไม่มีใครคาดคิด
"อู๊ย เหม็นเป็นบ้าเลย เชอะเชอะ...แหวะ~กลิ่นนี้น่าสะอิดสะเอียนชะมัด"
เธอพัดจมูก ทำหน้าหน่าย ๆ เดินผ่านข้างกายพวกคนพวกนั้นไป
"เสิ่นจืออิน แกหาที่ตายรึไง!"
เด็กหนุ่มที่เป็นหัวโจกเดือดดาล คว้าเก้าอี้ขึ้นมาหวดใส่ตัวเสิ่นจืออิน
เสิ่นจืออินใจเย็น ๆ หลบไปด้านข้าง แล้วดึงแส้ม้าออกมาจากแขนเสื้อนักเรียน ตามด้วยเสียงเพี๊ยะดังชัดฟาดลงบนตัวเด็กหนุ่มคนนั้น
"อ๊ากกก! เจ็บจะตาย เสิ่นจืออินหยุดเดี๋ยวนี้นะ!"
เสิ่นจืออินถือแส้ม้าไว้ในมือ พูดกับนักเรียนที่อยู่ด้านล่าง