แผนของซ่งเฉินคือ เมื่อทหารม้าศึกโจรสลัดเข้าสู่แนวหลุมกับดักม้าแล้ว พวกเขาจะหยุดยิงธนูและเริ่มล่าถอย
ใครจะรู้ว่าแนวหลุมกับดักม้าที่หลินเฟิงวางแผนไว้กลับร้ายกาจยิ่งนัก ทำให้ทหารม้าศึกโจรสลัดจำนวนไม่น้อยตกลงไปในหลุม พวกทหารม้าศึกแตกตื่นวนเวียนอยู่กับที่ ไม่กล้ารุกหน้า
ซ่งเฉินประหลาดใจยิ่งนัก จึงมิได้ออกคำสั่งให้ล่าถอย เพียงยิงลูกธนูขนปีกที่มีติดกายออกไปจนหมด
ฝีมือยิงธนูของซ่งเฉินยอดเยี่ยมยิ่ง เขาพกลูกธนูขนปีกมาสิบเจ็ดดอก เกือบทุกดอกล้วนยิงทหารม้าศึกโจรสลัดร่วงลงจากหลังม้าได้หนึ่งคน
ในความมืดมิด คนอื่นต่างสับสนจนมองสิ่งใดไม่เห็น ทำได้เพียงขึ้นสายธนูแล้วยิงสะเปะสะปะ ทว่าหลินเฟิงกลับรับรู้สถานการณ์ในสนามรบได้อย่างชัดเจน ภาพทั้งหมดประมวลอยู่ในสมองของเขา
เมื่อเห็นทหารม้าศึกโจรสลัดนับร้อยแตกกระเจิง ลูกธนูของทุกคนก็ยิงจนหมดแล้ว ซ่งเฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสะบัดมืออย่างเด็ดขาด
“ถอย!”
เขามิได้หลงกล หากนำคนใต้บัญชีบุกสังหารเข้าไป ผลแห่งชัยชนะอาจยิ่งใหญ่กว่าเดิม ทว่าก็มีโอกาสสูงที่จะถูกโจรสลัดที่เหลือไล่ตามกัดไม่ปล่อย
อย่างไรเสียพวกเขามีเพียงสิบเอ็ดคน แม้อีกฝ่ายจะวุ่นวาย แต่จำนวนคนกลับมากกว่าพวกเขาหลายเท่า
ทุกคนเริ่มถอย หลินเฟิงก็คว้ามือต้วนจิ่งชิวแล้ววิ่งตามไปด้วย
ส่วนฝ่ายโจรสลัด หัวหน้ากองไม่รู้สถานการณ์เบื้องหน้า ทั้งยังไม่แน่ใจว่าจะมีหลุมพรางอีกหรือไม่ หลังจากแตกตื่นอลหม่านอยู่พักหนึ่ง เขาจึงตะโกนสั่งการเสียงดัง และเริ่มถอยเช่นกัน
เห็นได้ชัดว่าในเมื่ออีกฝ่ายวางกับดักไว้ ย่อมมิได้มีเพียงการโจมตีครั้งนี้ ยามมืดมิดจนมองสิ่งใดไม่เห็น อีกทั้งทหารม้าศึกเสียหายไปเกือบครึ่ง พวกเขาย่อมไม่อาจรุกหน้าต่อ