หลินเฟิงคิดแล้วก็รู้สึกเลือดลมพลุ่งพล่าน
เมื่อมองท่อนซุงขนาดมหึมาที่ขนส่งมาจากเมืองหยินโจวของซีเซี่ย ทหารช่างกำลังโค่นและถากทีละต้น จนค่อย ๆ เป็นรูปเป็นร่าง กลายเป็นกระดูกงูของเรือรบ หลินเฟิงก็อดทอดถอนใจไม่ได้
เขาผงาดขึ้นมาจากดินแดนห่างไกลอย่างเจิ้นซี เดิมทีเพียงต้องการให้อิ่มท้องและมีเสื้อผ้าสวมใส่ ทว่าไม่คาดคิดว่าจะขยายใหญ่โตขึ้นเรื่อย ๆ
เมื่อมาถึงขนาดในวันนี้ เขาก็อดทอดถอนใจอยู่ในใจไม่ได้
“เฮ้อ คนมีความสามารถ...”
เผยชีอินอยู่เคียงข้างหลินเฟิงมาตลอด ได้ยินเขาพึมพำกับตนเองก็เงยหน้ามองอย่างสงสัย
“เจ้าพูดอะไร คนมีความสามารถอะไรหรือ?”
หลินเฟิงยิ้ม พลางยกมือชี้ไปยังทหารช่างที่กำลังทำงานอยู่รอบด้าน
“พวกนี้ล้วนเป็นคนมีความสามารถ เป็นเสาหลักของกองทัพเจิ้นซี”
ความสนใจของเผยชีอินอยู่ที่กระดูกงูขนาดมหึมาในโรงงานใหญ่
“เรือของแม่ทัพใหญ่เหตุใดจึงประหลาดเช่นนี้?”
หลินเฟิงก้มลงดูแบบอย่างตั้งใจอีกครั้ง แล้วตอบส่ง ๆ ว่า
“ต่อไปจะมีเรื่องประหลาดเช่นนี้เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ชินไปก็ไม่เป็นไร”
เผยชีอินทำได้เพียงกลอกตามองแผ่นหลังของเขา
สิ่งที่หลินเฟิงให้ความสนใจในยามนี้คือใบเรือและเครื่องขับเคลื่อนของเรือรบ
เมื่อไร้กำลังจากเครื่องจักร วิธีขับเคลื่อนลำเรือนี้จึงทำได้เพียงอาศัยใบเรือเป็นหลัก
แต่หากต้องแล่นทวนลม ก็จำเป็นต้องใช้แรงคนขับเคลื่อน
แล้วจะทำอย่างไรให้การใช้แรงคนนี้ประหยัดแรง ทั้งยังได้ผลมากขึ้น?
หลินเฟิงรู้หลักการของใบจักร และรู้ว่ามันขับเคลื่อนด้วยเครื่องจักร