เขาเป็นศิษย์รุ่นที่สามแห่งสำนักเจิ้งอีบนภูเขาเทียนซาน อีกไม่นานก็จะได้เข้าสู่สำนักชั้นใน ครานี้ติดตามอาจารย์ลงจากเขา ตอบรับคำเชิญของเหมียวฉางเฟิง อัครมหาเสนาบดีแห่งต้าเจิ้ง ให้มาคุ้มกันเขา
ศิษย์จากสำนักเร้นกายอย่างพวกเขามักมองคนในโลกสามัญเป็นเพียงมดปลวก ไม่แม้แต่จะชายตามอง
ส่วนใหญ่แล้ว ขุนนางและชาวบ้านในโลกสามัญต่างก็ยกย่องพวกเขาประหนึ่งเทพเซียน
ใครจะรู้ว่าเพิ่งลงจากเขาได้ไม่กี่วัน ก็พบเจอนายทหารผู้ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเข้าเสียแล้ว
ด้วยความเลือดร้อนของวัยหนุ่ม ประกอบกับฝึกตนมาไม่นาน เขาจึงเกิดจิตสังหารขึ้น
มดปลวกตัวหนึ่งยังกล้าลงมือต่อต้านต่อหน้าเขาอีกหรือ? ตามหลักแล้วเมื่อถูกตบแก้มซ้าย ก็ควรยื่นแก้มขวาให้ข้าตบมิใช่หรือ?
เขากัดฟัน โคจรปราณแท้เต็มกำลัง พุ่งตัวไปข้างหน้าแล้วยกเท้าเตะทันที
ความคิดของเขาชัดเจนยิ่ง ต้องการเตะให้เจ้าคนไม่รู้จักดีชั่วผู้นี้พิการไปเสีย
หลินเฟิงไหนเลยจะยอมตามใจเขา? ดวงตาหรี่ลง ไอสังหารแผ่ซ่านไปทั่วร่าง กำลังจะทำให้เจ้าหนุ่มนี่ต้องเจ็บหนัก
พลันมีเสียงตวาดดังมาจากในรถม้า
“เจิ้งชิง กลับมา”
ชายหนุ่มชะลอแรงเตะกลางคัน ร่างหมุนกลางอากาศ ก่อนลงพื้นแทบจะตรงจุดเดิม
หลินเฟิงฝืนสะกดเลือดลมที่ปั่นป่วน แล้วถอยหลังอีกก้าว
เจิ้งชิงหันมาถลึงตาใส่หลินเฟิงอย่างดุดัน ก่อนจะสาวเท้าวิ่งไปทางรถม้า
หลินเฟิงยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ระงับความหงุดหงิดในใจ แล้วคลี่ยิ้มอย่างสงบก่อนหันหลังเดินกลับไป
ภายในรถม้ามีชายชราวัยห้าสิบกว่าปีนั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะหนานุ่ม ดวงตาปิดสนิท
เจิ้งชิงมุดเข้าไปในรถม้า แล้วถามอย่างไม่เข้าใจ
“ท่านอาจารย์ เหตุใดจึงไม่ให้ศิษย์สั่งสอนเจ้าหนุ่มอวดดีนั่นสักหน่อย?”