หลินเฟิงปาดหยาดฝนบนใบหน้า
“ข้าคิดว่ามารดาของชูเฟิงถิงผู้นั้น แม้อายุจะมากแล้ว แต่ย่อมเก่งกาจกว่าพวกนางไม่น้อย หากไร้ซึ่งความกังวล ลงมือกับข้าต่อหน้าผู้คน...”
เผยชีอินเองก็เห็นว่าหลินเฟิงกำลังตกอยู่ในอันตรายอย่างยิ่ง หญิงชราผู้นั้นพาคนลงจากเขาเพื่อตามหาบุตรชาย
ตามหาไปทั่ว สุดท้ายคงหมดความอดทน แล้วลงมือกับหลินเฟิงด้วยโทสะ
ถึงตอนนั้น หลินเฟิงก็ยังรับมือกระบวนท่าสังหารของนางไม่ไหว
“ท่านอ๋อง หรือหลบซ่อนตัวก่อนดีเพคะ?”
หลินเฟิงยิ้มขื่น “ข้าจะหลบไปที่ใดได้? อย่าว่าแต่ครอบครัวเลย แค่พวกเจ้า ข้าก็วางไม่ลง”
ทั้งสองเงียบงัน ทั่วสารทิศมีเพียงเสียงฝนเทกระหน่ำซ่าไม่ขาดสาย
ผ่านไปครู่ใหญ่ หลินเฟิงจึงลุกขึ้น
“ไปเถอะ ชีวิตและความตายล้วนมีชะตากำหนด ความมั่งคั่งล้วนขึ้นกับฟ้า ข้าเดินทางมาถึงที่นี่แล้ว เคยถูกชีวิตบีบคั้นจนหวาดหวั่นเมื่อใด? อย่างมากก็สู้กับนางให้รู้แล้วรู้รอด”
เผยชีอินยิ้มขื่น “ท่านอ๋อง ครั้งไหนบ้างที่ท่านมิได้เสี่ยงชีวิต?”
“พูดมีเหตุผล ครั้งไหนเล่าที่ข้าไม่เป็นฝ่ายชนะ”
ดวงตาเผยชีอินเป็นประกาย “พูดมีเหตุผล หากไม่สู้จะชนะได้อย่างไร?”
ทั้งสองให้กำลังใจกันและกัน ก่อนเหยียบย่ำแอ่งโคลน เดินก้าวยาวเข้าไปในค่ายทหาร
ทหารที่ยืนยามเฝ้าระวังมองออกนานแล้วว่าแม่ทัพใหญ่ของตนกลับมา ยามที่ประจำอยู่ในที่แจ้งต่างก้มกายคารวะ ส่วนยามลับยังคงซ่อนตัวนิ่งไม่ไหวติง
หลินเฟิงพาเผยชีอินกลับไปยังกระโจมบัญชาการ ทำให้เวินเจี้ยนและคนอื่น ๆ โล่งใจ
“รวมพล เคลื่อนทัพยามราตรี มุ่งตะวันออกเฉียงเหนือ”