นอกเมืองซ่างหลิน มีเนินเขาแห่งหนึ่ง ฮูหยินไป๋ยืนนิ่งอยู่บนก้อนหินใหญ่ที่โผล่พ้นพื้น
ไกลออกไป ภายในโรงเรือนขนาดมหึมา ทหารช่างกลุ่มหนึ่งกำลังวุ่นวายกับงานของตน
หน้าเหมือนหมายืนอยู่ข้างฮูหยินไป๋ ใบหน้าเล็ก ๆ เต็มไปด้วยความงุนงง
“เหนียงเหนียง พวกเขากำลังทำสิ่งใดหรือ?”
“ต่อเรือ”
“หา? ต่อเรืออะไรหรือ เหตุใดลำใหญ่ถึงเพียงนี้?”
“ต่อเรือลำใหญ่”
หน้าเหมือนหมายิ่งงุนงงกว่าเดิม เงยหน้ามองสีหน้าเรียบสงบของฮูหยินไป๋
“เหนียงเหนียง พวกเขาต่อเรือลำใหญ่ถึงเพียงนี้ไปทำสิ่งใดหรือ?”
ฮูหยินไป๋ไม่ตอบ เพียงหมุนกายเดินไปยังรถม้าที่จอดอยู่ตรงด้านหนึ่งของเนินเขา
“ไปเถิด เข้าเมืองไปดูกัน”
หน้าเหมือนหมาแลบลิ้นเล็ก ๆ ออกมา ก่อนเร่งฝีเท้าตามไป
รถม้าสีดำออกเดินทาง มุ่งหน้าไปยังเมืองซ่างหลินตามทางลาดเขา
รถม้าของฮูหยินไป๋จอดอยู่ในป่าเล็ก ๆ แห่งหนึ่งนอกเมืองซ่างหลิน
ผู้เฒ่าที่ขับรถยังคงนั่งอยู่บนที่นั่งคนขับ ส่วนฮูหยินไป๋เดินผ่านประตูเมืองเข้าไป แล้วค่อย ๆ ก้าวไปตามถนน
ด้านหนึ่งที่อยู่เบื้องหลังนางคือหน้าเหมือนหมา อีกด้านคือสตรีผู้ใช้ผ้าโพกหัวดำปิดบังใบหน้า
ทั้งสามมองผู้คนที่เดินขวักไขว่บนถนน และร้านรวงสองฟากทางที่เรียงรายเป็นแถว
เสียงเรียกลูกค้าและเสียงร้องขายสินค้าดังขึ้นต่อเนื่องไม่ขาดสาย
ผู้คนที่เดินผ่านข้างกายพวกนางต่างมีสีหน้าแตกต่างกัน บ้างสงบนิ่ง บ้างยินดี บ้างพึงพอใจ แต่ละคนล้วนมีสีหน้าสดใส
สตรีผ้าโพกหัวดำขยับเข้าใกล้ฮูหยินไป๋
“เหนียงเหนียง ดูเหมือนพวกเขาจะพึงพอใจกันมาก”
ฮูหยินไป๋เอ่ยเสียงเรียบ “ล้วนเสแสร้งขึ้นมา”