หลานอวี่ดีใจยิ่งนัก ลุกขึ้นประสานมือกล่าวขอบคุณ
“ขอบพระทัยท่านอ๋องที่ทรงเมตตา ข้าหลานผู้นี้จะจัดการเรื่องร่วมมือระหว่างสองแคว้นอย่างสุดกำลัง และจะมอบผลลัพธ์ที่ท่านอ๋องพึงพอใจให้ได้”
“ดี ดีมาก มา ๆ ดื่มสุรากัน”
หลินเฟิงพลันไร้ถ้อยคำ เอาแต่คะยั้นคะยอให้ทุกคนดื่มสุรา
แม้ภายนอกเฉินเซียงจะดูสงบนิ่ง ทว่าภายในใจกลับตื่นตะลึงอย่างยิ่ง ชายหนุ่มตรงหน้าคงเป็นหลินเฟิง ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งราชวงศ์ต้าจงไม่ผิดแน่
แต่ไม่นานก่อนหน้านี้ คนผู้นี้กลับเป็นโจรตัวน้อยที่แอบซ่อนอยู่บนเตียงของนางเพื่อฟังเสียงร่วมรัก
เขาเป็นหัวขโมยที่ต้องการเพียงให้คนทั้งครอบครัวได้กินอิ่ม ทั้งยังเคยถูกนางว่าจ้างให้เป็นยามเฝ้าจวน
แน่นอนว่า ภายหลังนางจึงรู้ว่าคนผู้นี้มิใช่คนธรรมดา น่าจะเป็นมือสังหารชั้นสูงที่ผู้ยิ่งใหญ่สักคนว่าจ้างมา เป้าหมายในการลอบสังหารก็คือสามีของนาง
แต่ไม่ว่านางจะคาดคิดอย่างไรก็ไม่เคยคิดว่าเขาจะเป็นบุคคลสำคัญถึงเพียงนี้
หรือว่านางตาฝาดไป?
เฉินเซียงก้มหน้าลง แสร้งทำเป็นเขินอายเพื่อปกปิดความตื่นตระหนกของตน
ภายในใจนางกระสับกระส่ายยิ่งนัก ดูจากท่าทีของหลินเฟิงแล้ว เขาคงจำตนได้ ไม่รู้ว่านี่จะเป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้าย
หากคนผู้นี้คิดฆ่าปิดปาก นางกับหลานอวี่คงหนีไม่พ้นเป็นแน่
เรื่องก่อนหน้านี้ ทั้งสองต่างพูดกันว่าหายกันแล้ว ทว่าเงื่อนไขคือชาตินี้พวกเขาจะไม่พบหน้ากันอีก
สถานการณ์ตรงหน้าเป็นนางที่ทำลายความเงียบงันขึ้นมา เรื่องนี้มิใช่สิ่งที่นางจะจัดการให้จบได้ ควรบอกหลานอวี่ให้รู้หรือไม่?
ความคิดของเฉินเซียงสับสนวุ่นวาย จนแทบทำสิ่งใดไม่ถูก
หลินเฟิงกลับสงบลงแล้ว เมื่อเห็นเฉินเซียงก้มหน้าไตร่ตรอง ก็รู้ว่านางยังคงตื่นตระหนกและลังเลอยู่