“อืม เรื่องเร่งด่วนยิ่ง ข้าจะไปนำตราพยัคฆ์มาให้เจ้า รอสักครู่”
อิงเซิงฮุ่ยรู้ดีว่าเรื่องนี้รอช้าไม่ได้ จึงหันกายไปหยิบตราพยัคฆ์อย่างไม่ลังเล
เขาไม่คิดกราบทูลองค์รัชทายาท ข่าวนี้ร้ายแรงเกินไป องค์รัชทายาทเพิ่งมีพระอาการดีขึ้นเล็กน้อย ไม่อาจรับแรงกระทบกระเทือนอีก
ชิวถงรับตราพยัคฆ์มาแล้วก็หันกายออกจากวังทันที ควบม้าไปยังปิงปู้ (กรมกลาโหม)
เขาติดตามชิวเจี้ยออกรบมาหลายปี ย่อมซึมซับและเข้าใจรายละเอียดทุกประการ
เครื่องมือที่ต้องใช้ในการตีเมือง ไม่มีอยู่ในเมืองรักษาการณ์ จำต้องเบิกมาจากนครหลวงเท่านั้น
หากต้องการเบิกอาวุธยุทโธปกรณ์ จำเป็นต้องผ่านหนังสืออนุมัติจากปิงปู้
ยามนี้ล่วงเข้าปลายยามเซินแล้ว ภายในปิงปู้เงียบเหงา แทบไม่มีขุนนางมาทำงาน
นโยบายเกณฑ์เสบียงของราชสำนักต้าเจิ้งสร้างความเดือดร้อนแก่ขุนนางแทบทุกคน แม้ยังมีขุนนางจำนวนมากยืนหยัดทำงาน ทว่าความกระตือรือร้นก็ไม่เหมือนแต่ก่อน
ยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน ผู้คนก็กลับกันจนหมดแล้ว
ชิวถงหาขุนนางผู้ใหญ่ไม่พบ จึงจำต้องหันกายออกไป
เขาครุ่นคิดว่าควรไปหาใต้เท้าปิงปู้ซั่งซูเสิ่นโดยตรง มีเพียงเมื่อพี่ใหญ่เอ่ยปาก เรื่องจึงจะดำเนินการได้รวดเร็ว
โชคดีที่ฐานะของชิวถงไม่ธรรมดา เขาเป็นผู้ช่วยถ่งหลิ่งทหารองครักษ์หลวงแห่งนครหลวง ใครบ้างจะไม่รู้จัก
ไม่นานเขาก็ได้พบเสนาบดีกระทรวงกลาโหมเสิ่นอวี๋ที่จวน ขณะอีกฝ่ายกำลังจะรับประทานอาหาร
เสิ่นอวี๋รู้ว่าเรื่องใหญ่แล้ว จึงไม่รอช้า ลงนามอนุมัติทันที พร้อมสั่งให้คนพาชิวถงไปจัดการขั้นตอนทั้งหมดที่จำเป็น
ชิวถงถอนหายใจโล่งอกเสียที เมื่อมีคนของเสิ่นอวี๋ช่วยเหลือ เรื่องหลังจากนี้ย่อมสะดวกขึ้นมาก
ใครจะรู้ว่าเขาดีใจได้ไม่นาน ก็พบกับปัญหาเสียแล้ว