องครักษ์ใกล้ชิดของชิวเจี้ยคว้ากระบอกม้วนสารมาไว้ในมือทันที ก่อนหันกลับไปส่งให้ชิวเจี้ย
ชิวเจี้ยคลี่ม้วนกระดาษออกด้วยความสงสัย คิ้วขาวทั้งสองข้างพลันขมวดเข้าหากัน
“เรื่องเกิดขึ้นเมื่อใด?”
“ท่านแม่ทัพใหญ่ เรื่องเกิดขึ้นเมื่อเช้าวันนี้พ่ะย่ะค่ะ”
“ช่างบังอาจนัก กล้าก่อการกบฏถึงเพียงนี้! ทหาร จงปิดล้อมเมืองทั้งสี่ ระดมทหารองครักษ์หลวงสามกองพัน แล้วติดตามข้าออกจากเมือง!”
รองแม่ทัพของชิวเจี้ยรีบก้าวเข้ามา
“ท่านแม่ทัพใหญ่ เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
“มีคนลอบส่งครอบครัวของจั่วหลิง ผู้รักษาการณ์เมืองซวิ่น ออกจากนครหลวง”
“หา!”
รองแม่ทัพผู้นั้นเบิกตาค้างในทันใด
ครอบครัวของเหล่าแม่ทัพที่ประจำเมืองรักษาการณ์ล้วนถูกควบคุมอย่างเข้มงวด เพื่อป้องกันมิให้พวกเขาทรยศราชวงศ์ต้าเจิ้ง จนแนวป้องกันนครหลวงต้าเจิ้งว่างเปล่า
เมื่อครอบครัวถูกส่งออกจากนครหลวงแล้ว ไม่ต้องถามก็รู้ว่าจั่วหลิงทรยศไปแล้วเป็นแน่
ปฏิกิริยาแรกของชิวเจี้ยคือยกทัพไปสกัดทหารรักษาพระองค์ส่วนใหญ่ เพื่อจำกัดความสูญเสียให้เหลือน้อยที่สุด
เพิ่งพบเมื่อเช้าว่าผู้คนหายไปจนหมดแล้ว ย่อมไม่ต้องคิดตามตัวกลับมาอีก ทำได้เพียงไปสกัดทหารที่ติดตามจั่วหลิงออกจากเมืองรักษาการณ์ต้าเจิ้งซึ่งทรยศไป
อาศัยบารมีของตนดึงกลับมาได้เท่าไรก็เท่านั้น พยายามหลีกเลี่ยงการเข่นฆ่ากันเองให้มากที่สุด
ชิวเจี้ยร้อนใจยิ่งนัก จึงนำทัพด้วยตนเอง ควบม้าออกจากประตูทิศใต้ของนครหลวง มุ่งหน้าไปเมืองซวิ่นตลอดทาง
นครหลวงกับเมืองซวิ่นอยู่ห่างกันไม่ถึง 100 ลี้ ม้าศึกควบเต็มฝีเท้า ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม กำแพงสูงตระหง่านของเมืองซวิ่นก็ปรากฏตรงหน้า
ชิวเจี้ยเห็นแต่ไกลว่าเมืองซวิ่นมิได้กลายเป็นเมืองร้างดังที่เขาคิดไว้ กลับยังคงเป็นเช่นวันวาน ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง