พวกเขาเดินทางโดยไม่หยุดพัก ฝีเท้าม้าศึกปราดเปรียวยิ่งนัก ระยะทางหลายร้อยลี้ใช้เวลาไม่ถึงวันก็มาถึงในระยะสามสิบลี้จากค่ายกองทัพที่สามแห่งซีเซี่ย
เมื่อฟ้ามืดลง ทหารม้าศึกห้าพันนายก็หยุดเคลื่อนพลในที่สุด ตั้งค่ายและเริ่มพักผ่อน
เหรินตัวจิ้นจง ผู้นำกองทัพที่สามแห่งซีเซี่ย ได้รับรายงานจากทหารม้าสอดแนมตั้งแต่เนิ่น ๆ ว่ากองทหารม้าศึกห้าพันนายของกองทัพเจิ้นซีจวนเข้ามาในระยะสามสิบลี้จากค่ายแล้ว
เหรินตัวจิ้นจงจ้องทหารม้าสอดแนมอย่างสงสัย “เจ้ามั่นใจหรือว่าเป็นกองทหารม้าของกองทัพเจิ้นซี?”
“เรียนแม่ทัพใหญ่ ดูจากเกราะและรูปแบบอาวุธแล้ว เป็นทหารม้าศึกของกองทัพเจิ้นซีอย่างแน่นอน”
“ซี๊ด... กองทัพเจิ้นซีเป็นอะไรกันไป เหตุใดจู่ ๆ จึงเปิดศึก ทั้งไม่ส่งข่าวมาสักคำ?”
เหรินตัวจิ้นจงสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง พึมพำกับตนเอง
ซือหม่าเซิน ที่นั่งอยู่ด้านข้าง ขมวดคิ้วแน่นเช่นกัน คาดเดาเจตนาที่แท้จริงของการกระทำครั้งนี้ของกองทัพเจิ้นซีไม่ออก
“แม่ทัพใหญ่ ควรรีบรายงานท่านถ่งหลิ่งให้ทราบก่อน”
เหรินตัวจิ้นจงพยักหน้า เรื่องนี้ใหญ่หลวงนัก จำต้องรายงานขึ้นไป เขาไม่มีทางต้านการโจมตีของกองทัพเจิ้นซีได้
เหรินตัวจิ้นจงรู้ดีถึงกำลังรบของกองทัพเจิ้นซี แม้ยามนี้จะมีกำลังพลอยู่กว่าสองหมื่นนาย แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับทหารม้าศึกห้าพันนาย ก็ยังต้องรับมืออย่างระมัดระวัง เขาสั่งจัดมาตรการป้องกันทันที ปรับแผนการรบตลอดทั้งคืน และให้ทหารทั้งกองเตรียมรับศึกเต็มกำลัง
ระหว่างจัดกระบวนทัพตั้งรับ เขาส่งม้าเร็วไปยังกองทัพที่หนึ่งของซีเซี่ย เพื่อส่งรายงานขอกำลังเสริมด่วนถึงถ่งหลิ่งหลี่จี้เจ้า
ในเมื่อกองทัพเจิ้นซีคิดจะเปิดศึกกับซีเซี่ย ทหารม้าศึกห้าพันนายตรงหน้าคงเป็นเพียงกองทัพหน้า ภายหลังย่อมมีกำลังพลขนาดใหญ่ตามมา