ฮาชิโมโตะ ซันรู้ว่าเหตุใดอัตสึมิ อากิยามะจึงเดือดดาล ก็เพราะทหารม้าเจิ้นซีที่อยู่ตรงหน้านี่มิใช่หรือ
กองกำลังนับหมื่นซุ่มอยู่ทั้งคืน แต่กลับไม่ได้สิ่งใดเลย ใครพบเจอเช่นนี้ก็ต้องโกรธเป็นธรรมดา ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงแม่ทัพใหญ่อัตสึมิ อากิยามะ
บัดนี้โอกาสมาถึงแล้ว ฮาชิโมโตะ ซันเผยรอยยิ้มบนใบหน้า
หากตนนำทัพตรึงทหารม้ากลุ่มนี้ไว้ได้ หรือกระทั่งสังหารจนพวกมันแตกกระเจิง หญิงงามผู้เย็นชาราวภูเขาน้ำแข็งจะยิ้มให้ตนสักครั้งหรือไม่?
จากนั้นก็ก้าวสู่หนทางที่ได้ทั้งอำนาจและหญิงงามมาครองพร้อมกันหรือ?
แม้กองปราบโจรจะเผาท่าเรือในเมืองอำเภอไปถึงสองแห่ง ฮาชิโมโตะ ซันกลับไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่ เขาเชื่อมั่นในเหล่าทหารของตนอย่างยิ่ง
บนผืนแผ่นดินต้าจง ไม่มีผู้ใดเอาชนะกองทัพเผ่าต้าเหอของเขาได้ ทหารม้าเหล่านี้ล้วนฉวยโอกาสโจมตีในยามค่ำคืน นั่นเป็นเพียงวิธีของคนขลาดเขลา
หากกล้าออกมาท้ารบซึ่งหน้า ฮาชิโมโตะ ซันจะทำให้พวกมันได้รู้ว่าชนชาติต้าเหอแข็งแกร่งเพียงใด
“คนมา! ลดสะพานชัก เปิดประตูเมือง ให้พวกมันบุกเข้ามา”
เหล่าทหารใต้บังคับบัญชาฟังแล้วชะงัก ยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่กล้าขยับ ต่างลอบคิดในใจว่าหัวหน้าของตนเสียสติไปแล้วหรือไร
“ยังไม่รีบทำตามคำสั่งอีก! ให้ทุกกองในเมืองเข้าสู่การรบในตรอกซอกซอย”
ฮาชิโมโตะ ซันยังพอมีสติปัญญาอยู่บ้าง เขารู้ว่าทหารราบในที่โล่งย่อมเสียเปรียบทหารม้าอย่างหนัก จึงตั้งใจล่อข้าศึกเข้ามาในเมือง แล้วใช้ความได้เปรียบของตนโจมตีจุดอ่อนของอีกฝ่าย
เมื่ออยู่ในตรอกซอกซอย ทหารม้าก็สูญเสียข้อได้เปรียบทั้งหมด ปล่อยให้พวกเขาสังหารได้ตามใจ
เป้าหมายของกองปราบโจรมิใช่การสังหารข้าศึก แต่เป็นการเผาเรือ