ภายในจวนผู้ดูแลใหญ่กองทัพเจิ้นซี ณ เมืองซ่างหลิน หนึ่งในแปดเมืองเจิ้นซี
ไป๋จิ้งกำลังวุ่นอยู่กับงาน บนโต๊ะตรงหน้านางมีรายงานจากทั่วทุกสารทิศวางกองพะเนิน
งานผู้ดูแลใหญ่ช่างวุ่นวายนัก เรื่องราวมากมายพันกันยุ่งเหยิง ล้วนต้องดูแลให้ทั่วถึง ทั้งยังปล่อยให้ล่าช้าเกินไปไม่ได้ เพราะเกี่ยวพันถึงเสบียงในกองทัพ อีกทั้งกิจการของทางการก็พัวพันอยู่ไม่น้อย
ไป๋จิ้งยังต้องกำกับดูแลภาษีของทางการในแต่ละพื้นที่ การรวบรวมเสบียง การผลิตยุทธปัจจัย ตลอดจนการค้นคว้าเทคโนโลยีต่าง ๆ
แม้คนใต้บังคับบัญชาของนางจะเพิ่มเป็นรองผู้ดูแลใหญ่สามคน และผู้ช่วยผู้ดูแลใหญ่อีกเจ็ดคนแล้ว ทว่างานที่ต้องจัดการด้วยตนเองก็ยังมีมากเกินไป
ยามนี้นางทำงานมาตลอดช่วงเช้า จนถึงเวลาอาหารกลางวันแล้ว
ไป๋จิ้งนวดขมับ ดันรายงานสองสามฉบับตรงหน้าออกไป ก่อนลุกขึ้นยืน
องครักษ์คนหนึ่งรีบเข้ามาถามว่า “ท่านผู้ดูแลใหญ่ จะให้ยกอาหารกลางวันมาให้หรือไม่?”
ไป๋จิ้งโบกมือ “ไม่ต้อง ตามข้าไปดูที่เรือนหลัง”
เรือนหลังของจวนผู้ดูแลใหญ่กว้างขวางนัก ภายในปลูกบุปผาพรรณไม้และต้นไม้ไว้นานาชนิด มีสะพานเล็กกับสายน้ำไหล ลำทางคดเคี้ยวทอดลึกเข้าไป ราวกับสวนดอกไม้ขนาดใหญ่
ไป๋จิ้งมาหยุดหน้าห้องงดงามหลังหนึ่งในเรือนหลัง โบกมือให้องครักษ์ถอยไป ก่อนก้าวเข้าไปเคาะประตูเบา ๆ ด้วยตนเอง
เสียงจากด้านในดังขึ้นว่า “เข้ามา”
ไป๋จิ้งผลักประตู ก้าวเข้าไปในห้อง
ไป๋เยว่ซี มารดาของไป๋จิ้ง อดีตพระแม่แห่งสมาคมผ้าโพกหัวดำ บัดนี้กำลังนั่งอยู่บนพื้น เบื้องหน้ามีกงล้อปั่นด้าย นางขยับกงล้อทีละครั้งอย่างตั้งอกตั้งใจ