ทหารผู้เป็นหัวหน้าถลึงตาใส่ “อย่างไร พวกมันกล้าลงมือกับกองทัพเจิ้นซีหรือ?”
“พี่ใหญ่ คนพวกนี้ดูไม่ธรรมดา หากไม่มีเหตุผลอันชอบธรรม แล้วเกิดเรื่องขึ้นภายหลัง พวกเราจะชี้แจงอย่างไร?”
ทหารผู้เป็นหัวหน้ากลอกตาไปมา
“ไปแจ้งท่านแม่ทัพฉุย ให้เขามาจัดการ”
ทหารนายหนึ่งหันหลังวิ่งออกไป
ท่านแม่ทัพฉุยคือทหารที่ดื่มสุรากับฉู่เลี่ยง เมื่อได้ฟังรายงานจากลูกน้อง เขาก็เร่งก้าวเข้ามาในห้อง กวาดตามองหลินเฟิงทั้งสามตั้งแต่หัวจรดเท้า ครั้นแน่ใจว่าเป็นคนสามคนที่ดื่มสุรากับฉู่เลี่ยงเมื่อคืน แววตาก็พลันเป็นประกาย
“ฮ่า ๆ พวกเจ้าหนีไวจริง ทำให้พี่ฉู่ต้องถูกเฆี่ยนไปหลายที รีบตามพวกเรากลับไปชี้แจงให้ชัดเจน หาไม่แล้วพวกเจ้าจะได้เห็นดีกัน”
หลินเฟิงยิ้มบาง ๆ “ท่านเป็นคนของกองทัพเจิ้นซีหรือ?”
“แน่นอน ข้าคือไป่ฟูจ่างประจำค่ายที่สามของกองทัพเจิ้นซีในเมืองติ้งหย่วน ชุยจิ้นเฉวียน จงตามข้ากลับค่ายแต่โดยดี ชี้แจงเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบ แล้วข้าจะปล่อยพวกเจ้ากลับทันที”
“ตามท่านกลับค่ายหรือ? พวกเราก่อความผิดอันใด?”
ชุยจิ้นเฉวียนขมวดคิ้ว หยุดคิดครู่หนึ่ง ก่อนขยับเข้าใกล้หลินเฟิงเล็กน้อย
“ข้าสงสัยว่าพวกเจ้าเป็นสายลับของซีเซี่ย แล้วอย่างไรเล่า?”
หลินเฟิงพยักหน้า “ยัดเยียดข้อหาได้ไม่เลว หรือฉู่เจียว หัวหน้าของพวกท่านเป็นคนสั่งสอนมา?”
“ไอ้หนุ่ม ระวังคำพูดด้วย ชื่อของหัวหน้าพวกข้าใช่สิ่งที่เจ้าจะเอ่ยถึงได้หรือ? อย่าพูดมากอีก หากข้าลงมือฆ่าพวกเจ้า ก็แค่ฆ่าสายลับซีเซี่ยไม่กี่คน ไม่มีผู้ใดตามสืบหรอก”