เหมียวฉางเฟิงผ่านลมฝนมามาก ยังคงนั่งอยู่ในห้องด้วยสีหน้าสงบนิ่ง เฟิงหลี่ผู้ตรวจการสำนักราชการรินสุราให้เขาด้วยมือสั่นระริก
เหมียวฉางเฟิงรับจอกสุรามา น้ำสุราในจอกนิ่งสนิทไร้ระลอก
มือของเขามั่นคงยิ่ง
จากการคำนวณเวลา อีกสองเค่อ ทัพหลวงต้าเจิ้งขององค์รัชทายาทก็จะมาถึงเพื่อช่วยเหลือ ส่วนยอดฝีมือที่อยู่ข้างกายเขายังไม่ถึงคราวต้องสู้ตาย
เวลายังเหลือเฟือ เหมียวฉางเฟิงจึงวางใจ
“เฟิงหลี่ เห็นมู่ชวนหรือไม่?”
เฟิงหลี่ส่ายหน้า แววตาเลื่อนลอย
เมื่อต้องเผชิญหน้าโจรสลัดที่ดุดันถึงเพียงนี้ เขาจะมีแก่ใจไปสนใจรองหัวหน้าหน่วยองครักษ์ได้อย่างไร
“ไปถามเหมียวหย่งดูว่า ยังประคองสถานการณ์ได้นานเพียงใด”
“ขอรับ ท่านอัครมหาเสนาบดี”
เฟิงหลี่ลากขาที่อ่อนปวกเปียกออกจากห้องไป
เหมียวหย่งกับเฉินตงผิงคนหนึ่งต้านไว้ด้านหนึ่ง ทั้งสองลงสนามรบด้วยตนเองแล้ว โบกดาบเหล็กในมือฟาดโจรสลัดที่กรูกันเข้ามาทีละคน
พวกเขาทั้งสองตั้งใจคุ้มครองความปลอดภัยของอัครมหาเสนาบดีอย่างแท้จริง สู้จนตัวตายก็ไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว
เฟิงหลี่ไม่กล้าออกจากแนวป้องกันชั้นในแม้แต่น้อย ได้แต่ยืนอยู่ในลาน มองออกไปด้านนอกด้วยใจจดจ่อ
เมื่อเห็นสมาชิกหน่วยองครักษ์ถูกโจรสลัดฟันร่างแยก เลือดสาดกระเซ็น เขาก็รู้สึกราวกับวันสิ้นโลกกำลังจะมาถึง
ท่ามกลางสนามรบอันโหดร้าย ยอดฝีมือที่ปลอมตัวเป็นบ่าวกลับยืนอยู่ตรงมุมด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
พวกเขากำลังรอให้โจรสลัดบุกเข้ามา ต้องทะลวงแนวป้องกันชั้นแรกเสียก่อน จึงจะถึงคราวลงมือ
โจรสลัดรอบด้านเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ ดาบตรงที่โบกสะบัดสะท้อนแสงเย็นเยียบวาววับกลางแดด
หน่วยองครักษ์ของเหมียวฉางเฟิงสูญเสียกำลังพลอย่างรวดเร็ว ผู้ที่ยังสู้ตายกับโจรสลัดได้เหลือไม่ถึงสามร้อยคน