อัตสึมิ ฮารุมิก็นั่งลงพร้อมรอยยิ้มและพยักหน้า
“สมควรเป็นเช่นนี้ ฝ่าบาททรงพระปรีชายิ่งนัก”
จ้าวเจิงจ้องใบหน้างดงามเบื้องหน้า ใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง
“ปรมาจารย์ชั้นสูงอยู่ช่วยข้าชำระล้างกองทัพเจิ้นซีในราชวงศ์ต้าเจิ้งได้หรือไม่?”
อัตสึมิ ฮารุมิโน้มกายไปข้างหน้าเล็กน้อย
“ฝ่าบาท ข้าน้อยเพียงเชี่ยวชาญการออกแบบเรือ ส่วนเรื่องสนามรบกลับไม่ถนัด ขอฝ่าบาทโปรดอภัย”
จ้าวเจิงโบกมือ “สิ่งที่ข้าต้องการก็คือผู้มีความสามารถเช่นเจ้า หากปรมาจารย์ชั้นสูงยินดีอยู่ต่อ ข้าจะแต่งตั้งเจ้าเป็นรองราชครูแห่งราชวงศ์ต้าเจิ้ง ตำแหน่งของเจ้าทัดเทียมขุนนางชั้นสองในราชสำนัก”
“ฝ่าบาททรงเมตตายิ่ง ชุนสุ่ยซาบซึ้งใจ แต่คงทำให้ฝ่าบาทผิดหวัง ในสำนักยังมีธุระอีกมากที่ต้องจัดการ...”
จ้าวเจิงเอ่ยขัดนาง
“เอาละ เจ้ามีธุระก็ไปจัดการเถิด ย่อมไม่ขัดขวางการเป็นราชครูของข้าหรอก ข้าจะมอบป้ายทองให้เจ้าอีกแผ่นหนึ่ง เจ้าจะเข้าออกในวังได้โดยตรง ไม่ต้องผ่านการตรวจสอบใด ๆ”
จ้าวเจิงถูกความงามของอัตสึมิ ฮารุมิทำให้ลุ่มหลงจนขาดสติ
ตำแหน่งผู้เข้าออกในวังนี้ไม่ธรรมดา นอกจากคนในครอบครัวและองครักษ์เวรประจำการแล้ว แม้แต่สนมและขุนนางคนสนิท หากต้องการเข้าเฝ้าฝ่าบาทก็ยังต้องแจ้งล่วงหน้า
สตรีต่างเผ่าผู้หนึ่งได้รับสิทธิ์เช่นนี้ ย่อมแสดงว่าจ้าวเจิงเลอะเลือนอยู่บ้าง หรือไม่ก็มีแผนการอื่น
อัตสึมิ ฮารุมิลุกขึ้น คำนับอย่างอ่อนช้อย
“ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงไว้วางพระทัย ชุนสุ่ยขอขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณเพคะ”
จ้าวเจิงยินดีเป็นล้นพ้น แหงนหน้าหัวเราะเสียงดัง ก่อนโบกมือให้คนไปจัดทำป้ายและราชโองการสำหรับผู้เข้าออกในวังของอัตสึมิ ฮารุมิ
เขาปลื้มปีติในใจ ขอเพียงนางปรากฏกายต่อหน้าเขาอีกสักหลายครั้ง เขาย่อมมีวิธีรับนางเข้าวังหลัง