ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง พลันนึกถึงคำกำชับของหลินเฟิงที่ห้ามผู้ใดเข้าใกล้ในระยะสามจั้ง
เขาส่ายหน้า โบกมือเรียกองครักษ์ แล้วขึ้นม้าจากไป
พวกเขาถอยทัพได้ถูกจังหวะยิ่ง หลังจากกองทัพเจิ้นซีถอนกำลังออกจากเมืองปาหลู่เค่อซือได้ไม่ถึงสองชั่วยาม กองทัพของว่านเหยียนอันซวี่ก็มาถึงใต้กำแพงเมือง
ว่านเหยียนอันซวี่หยุดม้าอยู่เบื้องล่าง กรอกตามองหัวเมืองที่ว่างเปล่าไร้ผู้คน ดวงตาแดงก่ำจับจ้องอย่างเหม่อลอย
ซ่งอี้ขยับเข้ามาใกล้ในยามนั้น “ใต้เท้า ระวังมีเล่ห์กล”
ว่านเหยียนอันซวี่หันมาชำเลืองซ่งอี้
“หึ คนต้าจงรู้จักแต่เล่นกลอุบาย ไม่กล้าประมือกับข้าซึ่งหน้า!”
ซ่งอี้ถูกตวาดจนหน้าหงาย จึงหดคอกลับไป
ว่านเหยียนชิงเทียนที่อยู่ด้านข้างเอ่ยเตือนเสียงเบา
“ใต้เท้าผู้ดูแลใหญ่ เกรงว่าในเมืองจะไม่มีผู้คนเหลืออยู่แล้ว”
“อืม ส่งคนเข้าไปดู”
ว่านเหยียนชิงเทียนขุ่นเคืองใจยิ่งนัก ไอ้เวรเอ๊ย สั่งคนเองไม่เป็นหรือไร เป็นเพียงคนขี้เมาคนหนึ่ง ยังจะนำทัพมาทำอันใด?
แต่สถานการณ์บีบบังคับ อีกฝ่ายเป็นผู้ดูแลใหญ่
“ใครก็ได้ แบ่งกำลังเป็นสองกอง กองละห้าร้อยนาย อ้อมไปตรวจดูรอบเมือง”
ใต้บังคับบัญชามีนักรบเกราะทองแดงอยู่ จึงแบ่งทหารม้าออกเป็นสองกอง กองละห้าร้อยนาย แล้วกระตุ้นม้าให้ควบออกไปคนละทาง
ทุกคนหยุดม้าอยู่นอกเมือง รออยู่ครึ่งชั่วยาม ในที่สุดก็มีคนเถื่อนเปิดประตูเมืองจากด้านใน แล้วลดสะพานชักลง
“รายงาน เป็นเมืองร้างพ่ะย่ะค่ะ”
ว่านเหยียนอันซวี่โบกมือ “พวกเจ้าเข้าเมือง”