หลินเฟิงกำลังต่อสู้กับแรงดึงรั้งทางอารมณ์จากกระบี่หัก ส่วนทหารที่ยืนมุงดูเห็นเพียงชายหนุ่มคนหนึ่งก้มตัวลงเล็กน้อย เผชิญหน้ากับกองเสื้อผ้าบนพื้น ไม่รู้กำลังเหม่อลอยเรื่องใด
เมื่อเห็นเช่นนั้น นายทัพผู้รักษาการณ์เมืองลั่วซีเองก็ไม่กล้าประมาท เหตุการณ์ประหลาดถึงเพียงนี้ จะมองเป็นเรื่องเล็กไม่ได้
“บุกเข้าไป จับคนผู้นั้นไว้ หากขัดขืน จงสังหารโดยไม่ต้องปรานี”
สิ้นคำสั่ง ทหารกลุ่มหนึ่งก็ถือทวนกรูเข้าไป
เสียงตะโกนก้องของหัวหน้าทหารปลุกหลินเฟิงที่กำลังเหม่อลอยให้รู้สึกตัว เขาหันมองรอบด้าน พบว่าถูกล้อมไว้แล้ว ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมายเช่นนี้ ย่อมไม่สะดวกลงมือ
ในเมื่อยังตัดสินใจไม่ได้ เช่นนั้นค่อยจัดการภายหลังก็แล้วกัน
หลินเฟิงยื่นมือคว้าเสื้อผ้าบนพื้นรวบขึ้นมา ครั้นทหารทั้งกลุ่มถือทวนกรูกันเข้ามา เขาก็ออกแรงดีดตัวด้วยขาทั้งสอง พุ่งขึ้นไปกลางอากาศ
เพราะรวดเร็วเกินไป อีกทั้งยังเป็นยามราตรี แสงจากคบเพลิงก็ส่องสว่างไม่พอ สายตาของทหารทั้งกลุ่มจึงไล่ตามความเร็วของหลินเฟิงไม่ทัน
ดังนั้นเมื่อทหารสิบกว่าคนถือทวนพุ่งเข้ามาถึงกลางวง เป้าหมายก็หายไปเสียแล้ว
ทุกคนเบิกตากว้าง กวาดสายตามองหาโดยรอบ แต่ก็ยังไม่พบคนเมื่อครู่นี้
หัวหน้าทหารเองก็ขยี้ตาแรง ๆ หรือเมื่อครู่จะเป็นภาพลวงตา?
ทหารหลายร้อยนายถือคบเพลิง ยืนนิ่งอยู่กับที่ บ้างก็หันมองหน้ากันเป็นระยะ ต่างรู้สึกว่าที่นี่ไม่ใช่โลกแห่งความจริง
หลินเฟิงสัมผัสได้ถึงแรงดีดตัวของตน ในสมองพลันผุดคำสองคำขึ้นมา—หมัดหมัด
การกระโดดเมื่อครู่ช่างเหมือนหมัดหมัดที่เขาเคยเห็นบนเตียงตอนยังเด็ก หากคิดจะใช้มือบีบจับมัน เพียงมันกระโดดครั้งเดียวก็ราวกับหายวับไปในอากาศ ทำให้ผู้คนเกิดภาพลวงตาอันไม่สมจริง