มิน่าเล่า คนผู้นี้จึงหยิ่งผยองถึงเพียงนั้น ราวกับนอกจากเผยชีอินแล้วก็ไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตา
เผยชีอินถลึงตามองโทโยโทมิ เท็งโคอย่างดุดัน ก่อนหันหน้าไปทางอื่น ไม่มองเขาอีก
ท่าทางเช่นนี้กลับยิ่งทำให้โทโยโทมิ เท็งโคสนใจนาง เขาแสยะยิ้มออกมา
บนเกาะใหญ่มีสตรีอยู่ข้างกายเขามากมาย ทว่าล้วนเป็นสตรีตัวน้อยที่เห็นเขาแล้วก็อ่อนน้อมระมัดระวังตัวจนเกินเหตุ
แต่สตรีตรงหน้าผู้นี้ นอกจากรูปโฉมโดดเด่นแล้ว ยังมีบุคลิกสง่างามเป็นเอกลักษณ์ ทำให้โทโยโทมิ เท็งโคตกอยู่ในภวังค์ไปชั่วขณะ
แม้แต่ซาโนะ เฮียวเอะยังมองออกว่ามีบางอย่างไม่เหมาะสม จึงรีบก้าวเข้ามาประสานมือคารวะแล้วกล่าวว่า
“ท่านทูตพิเศษ พวกเราเริ่มเจรจากันได้หรือไม่?”
โทโยโทมิ เท็งโคถูกขัดจังหวะความคิดฝัน จึงขมวดคิ้วขึ้น
“ยังจะเจรจาอะไรอีก? ทรัพย์สินก็ส่งถึงมือพวกเขาแล้ว มีข้อเรียกร้องอะไรก็พูดมา หากพวกเขายังไม่ยอมรับ ก็แสดงว่าไร้ความจริงใจ”
ทั้งสองพูดภาษาเผ่าต้าเหอ หลินเฟิงและคนอื่น ๆ จึงฟังไม่เข้าใจ
ซาโนะ เฮียวเอะพยายามลดเสียงลง “แต่ว่า ท่าน...”
“แต่อะไร? ฝ่าบาททรงอนุญาตให้พวกเจ้าเจรจาสงบศึก ทั้งยังทรงรวบรวมทรัพย์สินมากมายถึงเพียงนี้ หากพวกเจ้ายังทำการเจรจาให้สำเร็จไม่ได้ แล้วยึดลั่วเฉิงมาโดยเร็ว พวกเจ้าจะยังมีหน้าใช้ชีวิตอยู่บนโลกนี้ได้อย่างไร?”
เขาพูดกับซาโนะ เฮียวเอะอย่างไม่ไว้หน้า
ซาโนะ เฮียวเอะข่มกลั้นโทสะ แล้วโน้มตัวลงต่ำกว่าเดิมเล็กน้อย
“ท่าน ข้าน้อยซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณของฝ่าบาท ขอท่านเป็นผู้ดำเนินการเจรจาสงบศึกครั้งนี้ด้วย”
โทโยโทมิ เท็งโคโบกมือ “เจ้าไปเจรจาเถิด แต่จงเพิ่มเงื่อนไขอีกข้อให้พวกเขาด้วย”