เซวะ โอกาวะถูกเหวี่ยงจนมึนงงไปหมด สมองพร่าเลือน
ครั้นเริ่มฟื้นตัวเล็กน้อย ก็ได้ยินเสียงปืนและเสียงตะโกนร้องโหยหวนดังระงม ทุกอย่างอลหม่านไปหมด
เขาพยายามยันกายลุกขึ้น แล้วผลักองครักษ์ที่ทับอยู่บนตัว ทว่ากลับผลักไม่ขยับ
ของเหลวอุ่นร้อนสายหนึ่งไหลลงบนใบหน้าและซอกคอ
เซวะ โอกาวะถอนหายใจ รู้ว่าองครักษ์ผู้นี้ถูกปืนไฟยิงเข้าร่างเพื่อคุ้มกันตน ยามนี้เขาไม่มีเวลาตรวจดูว่าอีกฝ่ายเป็นตายร้ายดีอย่างไร
เขาออกแรงผลักองครักษ์ออก แล้วคลานลุกขึ้นจากพื้น
เซวะ โอกาวะสงบสติอารมณ์จากความตื่นตระหนกได้แล้ว เมื่อพิจารณาจากการบุกโจมตีของกองทัพเจิ้นซีในยามนี้ เกรงว่าเมืองชุนเถียนคงหมดทางรอด และเขาก็ไร้กำลังจะขัดขวางกองทัพเจิ้นซีไม่ให้บุกเข้าเมือง
เซวะ โอกาวะถอยไปสองสามก้าว ก่อนฉวยโอกาสหลบเข้าไปในเงามืดตรงปากตรอกเล็กด้านหลัง
เขาไม่อาจออกห่างจากประตูเมืองทิศตะวันตกมากเกินไป ที่นี่เป็นทางหนีเพียงสายเดียวที่เขาเตรียมไว้ให้พวกพ้อง ขอเพียงหนีออกจากประตูเมืองได้ อีกไม่ถึงสองสามลี้ก็จะเข้าไปในป่าได้แล้ว
ป่าเขาทึบแน่น กองทัพเจิ้นซีไม่มีทางหาตัวคนพบ ด้วยจำนวนคนที่มีน้อย พวกเขาย่อมไม่เข้าไปค้นหาในป่าเป็นแน่
เซวะ โอกาวะซ่อนอยู่ในเงามืดของตรอกเล็ก ได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งบนถนน เสียงเกราะกระทบกันดังกราว และเสียงปืนที่ดังขึ้นเป็นระยะ
เสียงเหล่านั้นค่อยๆ เคลื่อนจากถนนเบื้องหน้าเขาเข้าไปด้านในเมือง
ในที่สุดถนนสายใหญ่ที่กว้างขวางก็เงียบสงบลง
เซวะ โอกาวะจึงค่อยๆ ยื่นตัวออกจากตรอกเล็กเพียงครึ่งหนึ่ง เพื่อสังเกตการณ์รอบด้าน
ไม่มีเงาคนเคลื่อนไหว มีเพียงร่างไร้วิญญาณที่ทอดอยู่บนพื้น