แม่ทัพผู้หนึ่งนามว่าโทโยโทมิ เซไคยิ้มออกมา
“แม่ทัพอัตสึมิ อากิยามะ จักรพรรดิทรงได้ยินกิตติศัพท์ของท่านมานานแล้ว หากยอมยุติสงครามครั้งนี้ ย่อมกลับเกาะใหญ่ไปเข้าวังเป็นพระสนมได้ นับเป็นวาสนาอันสูงส่ง ชวนให้ผู้คนอิจฉายิ่งนัก”
อัตสึมิ อากิยามะข่มอารมณ์ไว้ ก่อนกล่าวอย่างสงบนิ่ง
“แม่ทัพทั้งสอง โปรดรอให้อากิยามะยึดเมืองฝูหนิง รวมแผ่นดินทางใต้ของต้าจงให้เป็นหนึ่งเดียว แล้วค่อยประเมินเรื่องนี้เถิด”
ชายอีกคนหนึ่งนามว่าโทกุงาวะ อิเอโมจิขมวดคิ้วกล่าวว่า
“สตรีคนหนึ่ง ไยต้องชิงดีชิงเด่นถึงเพียงนี้ เรื่องเหล่านี้ควรให้บุรุษอย่างพวกเราจัดการ”
“แม่ทัพโทกุงาวะ อิเอโมจิ ในเมื่อการต่อสู้ดำเนินมาถึงช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ ข้าก็ต้องรับผิดชอบให้ถึงที่สุด การละทิ้งกลางคันมิใช่วิสัยของตระกูลอัตสึมิ”
โทกุงาวะ อิเอโมจิหัวเราะเย็นชา “แม่ทัพอากิยามะ มิใช่ว่าพวกเราไม่เคยเตือน หากศึกยังดำเนินต่อไปและเป็นผลเสียต่อต้าเหอ การลงโทษจากจักรพรรดิย่อมหนักหนา”
อัตสึมิ อากิยามะมีสีหน้าสงบนิ่ง “แม่ทัพทั้งสองจงคอยดูเถิด หากเกิดความผิดพลาดขึ้นอีก อัตสึมิ อากิยามะจะคว้านท้องเพื่อขอขมาจักรพรรดิ”
เมื่อกล่าวมาถึงตรงนี้ ก็ไม่มีทางผ่อนปรนอีกแล้ว แม่ทัพทั้งสองจึงมิอาจกล่าวสิ่งใด
ทั้งคู่ลุกขึ้น พยักหน้าให้อัตสึมิ อากิยามะ แล้วหันหลังจากไปโดยไม่เอ่ยคำใดอีก
อัตสึมิ อากิยามะมองทั้งสองหายลับไปตรงปากกระโจม สีหน้าหม่นคล้ำราวกับหยดน้ำจะไหลออกมา สายตาเลื่อนไปยังแผนที่บนโต๊ะหนังสือ ก่อนขมวดคิ้วครุ่นคิด
ภายในเมืองฝูหนิง หลินเฟิงนั่งอยู่หลังโต๊ะในกองบัญชาการ กำลังอ่านจดหมายที่ส่งมาจากเมืองซ่างหลินด้วยสีหน้าครุ่นคิด