เรือรบสามลำพุ่งฝ่ากองเรือเร็วของโจรสลัด ราวกับแล่นอยู่ในน่านน้ำไร้เรือ
เหล่าทหารเรือบนกราบเรือต่างถือปืนลูกซองคนละกระบอก คอยยิงโจรสลัดที่อยู่เบื้องล่างเป็นระยะ
โจรสลัดที่ถูกชนตกน้ำแต่ไม่หมดสติหรือจมน้ำ ไม่อาจไล่ตามความเร็วของเรือรบฝูอันได้ทัน ทำได้เพียงมองเรือแล้วทอดถอนใจ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการดำน้ำไปเจาะเรือ
พวกเขาหารู้ไม่ว่า ต่อให้ได้เครื่องมือมาแล้วดำน้ำลงไปใต้ท้องเรือ เมื่อเผชิญกับแผ่นเหล็กกล้าหนาเตอะ ก็มีแต่ต้องร่ำไห้ไร้น้ำตา
โทโยโทมิ ฮิโรกิเฝ้าสังเกตการณ์ในสนามรบจากระยะไกล
เมื่อเห็นว่าการระดมยิงของกองทัพเจิ้นซีไร้ผล เขาก็ยินดีอยู่ในใจ แผนการของตนดำเนินไปถูกทางเสียที ขอเพียงทหารดำน้ำลงไปใต้ท้องเรือ ต่อให้เรือของกองทัพเจิ้นซีใหญ่โตเพียงใด ปืนใหญ่แม่นยำแค่ไหนแล้วจะอย่างไร? สุดท้ายก็ต้องค่อย ๆ จมลงใต้ทะเลให้ข้าอยู่ดี!
ใครจะรู้ว่าสถานการณ์ต่อจากนั้นกลับทำให้บรรดาแม่ทัพโจรสลัดทุกคนตะลึงงัน
กองทัพเจิ้นซีไม่สนใจธรรมเนียมการรบ เริ่มใช้ตัวเรือขนาดมหึมาพุ่งชนเรือเร็วของพวกตน
โทโยโทมิ ฮิโรกิได้สติจากอาการตะลึงงัน พลางรีบกวักมือ
“ปล่อยเรือเร็วลงไปอีก! ขนดินระเบิดขึ้นเรือให้เต็มลำ ฮึ ๆ...”
เหล่าแม่ทัพฟังแล้วเข้าใจทันทีว่าแม่ทัพใหญ่คิดจะโจมตีแบบพลีชีพ
เหล่านักรบชั้นยอดแห่งตระกูลโทโยโทมิไม่ต้องพูดให้มาก ความสามารถในการปฏิบัติตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชานั้นเป็นเลิศ
พวกเขาปีนขึ้นเรือเร็วที่บรรทุกดินปืนจนเต็มโดยไม่พูดสักคำ แล้วออกแรงพายมุ่งหน้าไป
เรือเร็วสิบลำที่บรรทุกดินระเบิดแน่นเต็มลำพุ่งออกจากกองเรือโจรสลัด มุ่งตรงไปยังเรือรบฝูอัน