“ถุย! บัดซบ เรือมีมากมายแล้วมีประโยชน์อันใด ต่อให้มีอีกกี่ลำก็ขึ้นฝั่งไม่ได้อยู่ดี จะวางท่ากันให้ข้าดูไปไย?”
หูจิ้นไฉถ่มน้ำลายแล้วสบถด่า
เขาหันหลังเดินไปตามกำแพงเมือง พลางยกมือแตะปืนใหญ่ที่ตั้งอยู่บนเชิงเทินเป็นระยะ
“ฮ่า ๆ พวกโจรสลัดตัวน้อย รอชิมถั่วระเบิดจากกระบอกเหล็กของเจ้าปู่หูได้เลย อย่าลืมดื่มน้ำให้มาก ไม่เช่นนั้นจะร้อนใน ฮ่า ๆ ๆ...”
ท่าเรือนอกเมืองฉางจื้อโจวอยู่ใกล้กำแพงเมือง เพื่อให้เรือรบลั่วเฉิงเข้าเทียบท่าได้ จึงขุดร่องน้ำให้ลึกลงไปเป็นพิเศษ
ด้วยเหตุนี้ เรือรบของโจรสลัดจึงสามารถเข้าใกล้ท่าเรือได้อย่างไร้ขีดจำกัด ปืนใหญ่บนเรือของพวกมันก็ยังพอยิงกระสุนมาถึงกำแพงเมืองได้
แน่นอนว่าเรื่องเหล่านี้หลินเฟิงได้กำชับไว้แล้ว หูจิ้นไฉเองก็เตรียมการไว้ก่อนเช่นกัน
เขาสั่งให้กองช่างทหารวางสิ่งกีดขวางใต้น้ำไว้มากมายบริเวณท่าเรือหน้าเมือง เพื่อป้องกันไม่ให้เรือรบของโจรสลัดเข้าใกล้เกินไป
แต่ก็ไม่อาจวางไว้ไกลเกินไปเช่นกัน ต้องให้อยู่ในระยะยิงของปืนใหญ่กองทัพเจิ้นซีพอดี
นี่เรียกว่า ข้ายิงเจ้าได้ แต่ไม่ให้เจ้ายิงข้า
กองเรือโจรสลัดที่เข้าใกล้ฉางจื้อโจวมีโทโยโทมิ ฮิโรกิเป็นหัวหน้า เขานำเรือรบ 69 ลำและกำลังพลกว่า 17,000 คนมาด้วย
เมื่อมาถึงบริเวณห่างจากฉางจื้อโจวราว 100 ลี้ กองเรือของเขาก็ขยายเป็นเรือรบ 88 ลำ และกำลังพลกว่า 21,000 คน
พวกโจรสลัดเหล่านี้เป็นกลุ่มเล็กกลุ่มน้อยจากเกาะต่าง ๆ ซึ่งเพิ่งเข้าร่วมกองเรือของโทโยโทมิ ฮิโรกิเป็นการชั่วคราว
กองเรือขนาดใหญ่ค่อย ๆ เคลื่อนเข้าใกล้ชายฝั่ง
โทโยโทมิ ฮิโรกิสั่งให้ปล่อยเรือเร็ว 40 ลำที่บรรทุกมากับเรือรบลงน้ำ เพื่อสำรวจความลึกของทะเลเบื้องหน้า