เมื่อแท่งเหล็กเผาไฟถูกวางลงบนร่างปี้หลานครั้งที่สาม ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป
การทรมานเช่นนี้ไม่ถึงกับคร่าชีวิตคน ทว่ากลับทำให้ต้องเผชิญความเจ็บปวดแสนสาหัสอย่างไม่รู้จบ
คนปกติย่อมทนความเจ็บปวดเช่นนี้ไม่ไหว
ในที่สุดจิตใจอันแข็งแกร่งของเขาก็พังทลาย สมองที่ถูกความทรมานกัดกร่อนจนพร่าเลือนมิอาจควบคุมตนเองได้อีก เขาร้องโหยหวนไม่หยุด
“หยุด หยุดเถิด อ๊า...หยุด...”
เฉิงเหลียงส่งสัญญาณให้ชายฉกรรจ์หยุดมือ แล้วให้คนนำน้ำเย็นมาราดผิวหนังดำเกรียมของปี้หลานเพื่อบรรเทาความเจ็บปวด
ปี้หลานพลันรู้สึกเย็นสบาย ราวกับได้ก้าวจากขุมนรกสู่สรวงสวรรค์
น่าเสียดายที่เขารู้ดีว่า หากยังฝืนทนต่อไป
ความเจ็บปวดที่ทวีขึ้นเป็นเท่าตัวกำลังรอเขาอยู่
“เอากระดาษกับพู่กันมา ข้าจะวาด ข้าวาดก็ได้”
เฉิงเหลียงแค่นหัวเราะ “รู้แต่แรกเช่นนี้ ไยต้องทนทุกข์ด้วยเล่า”
ปี้หลานไม่ตอบ ชายฉกรรจ์หลายคนปล่อยเขาลง เขาทรุดแผ่อยู่บนพื้น หอบหายใจแรง
เมื่อมีคนนำกระดาษกับพู่กันมาให้ เขาครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะลงมือวาด
“เจ้าและเวินตี๋ฮั่นต่างวาดแผนที่มาคนละฉบับ หากมีจุดใดผิดพลาด ก็ต้องดูกันว่ากระดูกของเจ้ากับเขา ใครจะแข็งกว่ากัน”
เฉิงเหลียงกล่าวพลางแค่นหัวเราะ
มือที่ถือพู่กันของปี้หลานชะงักค้างกลางอากาศทันที
เดิมทีเขาคิดจะวาดส่งๆ ไป อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็ไม่รู้ว่าแผนที่จริงหรือเท็จ
ถึงเวลานั้นค่อยหาโอกาสปลิดชีพตนเองก็สิ้นเรื่อง
ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายยังมีแผนสำรอง
“เฮ้อ หลินเฟิงผู้นี้ทั้งใจดำมือเหี้ยม ทั้งเจ้าเล่ห์เพทุบาย พวกเราสู้เขาไม่ได้เลย”
ปี้หลานทอดถอนใจ ความคิดต่อต้านมลายสิ้น
หลินเฟิงคลี่แผนที่ทั้งสองฉบับลงบนโต๊ะหนังสือ แล้วพินิจเปรียบเทียบรายละเอียดอย่างถี่ถ้วน