ปัญหาในยามนี้อยู่ที่ว่า กองทัพเจิ้นซีสองหมื่นกว่านายของพวกเขาจะอยู่ในนครหลวงต่อไป หรือถอนกำลังกลับเมืองซ่างหลิน
อาณาเขตที่หลินเฟิงยึดครองมา หลังจากเขาหายตัวไปหนึ่งเดือน ก็แทบถูกทางราชสำนักยึดคืนไปทั้งหมด
หากยังอยู่ที่นี่ เมื่อกองทัพกบฏบุกโจมตี กองทัพเจิ้นซีก็ไม่อาจนิ่งดูดายได้
แต่หากออกแรงต่อต้านกองทัพกบฏ เหล่าแม่ทัพของกองทัพเจิ้นซีก็ย่อมรู้สึกคับข้องใจ
หูจิ้นไฉครุ่นคิดอย่างหนัก พลางลองสมมุติว่าหากหลินเฟิงยังอยู่ แล้วพบปัญหาเช่นนี้ เขาจะจัดการอย่างไร
ละทิ้งเมืองข่านกับเมืองซวิ่น ถอนกำลังออกจากเขตนครหลวง แล้ววันหน้าหลินเฟิงจะตำหนิเขาหรือไม่ว่าทำงานบกพร่อง?
ฉู่เจียวทนบรรยากาศหนักอึ้งเช่นนี้ไม่ไหวอีกต่อไป
“พี่หู พูดอะไรสักคำสิ พวกเราจะทำอย่างไร?”
หูจิ้นไฉหันไปมองทางประตู
“ซีเหนียงมาถึงหรือยัง?”
“เรือเจิ้นซีอยู่ที่เมืองซ่างหลิน คงกลับมาไม่ทันในเร็ววันนี้”
ฉุยอิ๋งตอบ
หูจิ้นไฉพยักหน้า “เช่นนั้นก็ให้หยุดเคลื่อนไหวชั่วคราว รอข่าวจากพี่ใหญ่ก่อน ส่วนการโจมตีของกองทัพกบฏ ตราบใดที่นครหลวงยังไม่ตกอยู่ในอันตราย พวกเราก็ไม่เข้าไปยุ่ง แรงกดดันทั้งหลายข้าจะรับไว้เอง”
กงซานเผ่ากล่าวเสียงดัง “พี่ใหญ่ แรงกดดันอะไร ให้ซานเผ่ารับแทนท่านก็พอ!”
เดิมทีกงซานเผ่าเป็นหัวหน้าหน่วยองครักษ์ของหูจิ้นไฉ ทั้งยังสนิทสนมกับเขามาก จึงกล้าพูดจาตรงไปตรงมา
“รับบ้ารับบออะไร จงนำทหารของเจ้าให้ดี”
หูจิ้นไฉไม่เกรงใจเขา เพราะรู้จักนิสัยของอีกฝ่ายดี
ฉู่เจียวลุกขึ้นเป็นคนแรก นางต้องออกไปสูดอากาศเสียบ้าง หากยังอยู่ในห้องนี้ต่อไป คงอึดอัดจนแทบขาดใจ
“ทำตามที่พี่หูว่า หยุดเคลื่อนไหวไว้ก่อน หากมีเรื่องใดก็ต้องฝากเจ้าแล้ว”