แม่ทัพฮั่วซึ่งขี่ม้าอยู่ถึงกับชะงักงัน สายตาหันไปยังต้วนจิ่งชิว
นางคือหญิงงามอันดับหนึ่งแห่งลั่วเฉิงผู้มีชื่อเลื่องลือ ทั้งยังเป็นสตรีมากความสามารถที่กุมกิจการกว่าครึ่งของตระกูลต้วนไว้ในมือ ไฉนจึงแสดงกิริยาผิดแผกเช่นนี้?
เมื่อเห็นเขายืนเหม่อ ท่านรองต้วนก็ยกมือชี้ไปยังเจ้าหน้าตายกับพวกที่ทรุดนั่งอยู่บนพื้นทันที
“แม่ทัพฮั่ว พยานอยู่ตรงนั้นแล้ว คนทั้งสามนี้เป็นโจรจากกองโจรสือซาน ส่วนคนผู้นั้นก็คือซ่งเทียนอ๋อง หัวหน้ากองโจรสือซาน”
ดวงตาแม่ทัพฮั่วเป็นประกาย กองโจรสือซานเองก็เลื่องชื่อไปทั่วลั่วเฉิง ทัพหลวงต้าเจิ้งเคยยกกำลังปราบปรามหลายครั้งแต่ก็ไม่สำเร็จ คิดไม่ถึงว่าหัวหน้าโจรจะถูกจับได้เสียแล้ว
หากเป็นเรื่องจริง นี่คงเป็นความชอบใหญ่หลวง สวรรค์ช่างเข้าข้างเขาเสียจริง
เขากวาดตามองไปรอบหนึ่ง ก่อนหยุดสายตาอยู่บนใบหน้าของต้วนจิ่งชิวอีกครั้ง แล้วเลียริมฝีปากพร้อมยิ้มน้อย ๆ
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ทหาร จับพวกมันทั้งหมด แล้วคุมตัวเข้าคุกมืด รอการไต่สวน”
ทหารหลายนายกรูกันขึ้นมา มือถือคาและโซ่เหล็ก เตรียมคล้องคอคนเหล่านั้น
แม่ทัพฮั่วยกมือห้าม “เว้นนางไว้เถิด เห็นแก่ท่านรองต้วน เพียงคลุมหน้าไว้ก็พอ”
ทหารนายหนึ่งหยิบเชือกกับถุงผ้าออกมา มัดมือทั้งสองข้างของต้วนจิ่งชิว แล้วใช้ถุงผ้าคลุมศีรษะนาง
เพราะบาดเจ็บสาหัส เจ้าหน้าตายกับคนอื่น ๆ จึงยอมให้จับกุมแต่โดยดี ไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืน
ต้วนจิ่งชิวทั้งคับแค้นและเจ็บปวด ภาพลักษณ์ของคุณหนูใหญ่ตระกูลต้วนที่เคยสง่างามเจิดจรัสกลับถูกปฏิบัติเช่นนี้ต่อหน้าธารกำนัล มิใช่เพียงนางที่เสียหน้า แม้แต่บิดาอย่างท่านรองต้วนก็คงพลอยอับอายไปด้วย