เผยชีอินส่ายหน้า “ท่านอ๋อง วิธีการรบของท่าน พวกเขาเรียนแบบไม่ได้หรอกเพคะ”
หลินเฟิงครุ่นคิดก่อนกล่าวว่า “การทำศึกจะคิดหวังโชคช่วยมิได้ ต้องทุ่มกำลังทั้งหมดดังคำกล่าวที่ว่า สิงโตล่ากระต่ายยังใช้เรี่ยวแรงเต็มกำลัง นี่แหละคือเหตุผล ชัยชนะทุกครั้งล้วนได้มาด้วยความสามารถ มิใช่โชคช่วย”
เผยชีอินรีบโบกมือ ส่งสัญญาณให้ทหารองครักษ์จดบันทึกไว้
หลินเฟิงยิ้มกล่าว “อย่างไร เจ้าจะเขียนบันทึกความทรงจำให้ข้าหรือ?”
“หาได้เป็นเช่นนั้นไม่เพคะ ถ้อยคำเหล่านี้จะนำไปใช้อธิบายกรณีศึกษาจากการรบจริงในการฝึกทหารภายหน้า ทุกคำของท่านอ๋องเปี่ยมด้วยปัญญาเพคะ”
“ดี เจ้าเองก็เรียนรู้ที่จะพูดจาลื่นไหลเช่นนี้แล้ว”
หลินเฟิงชี้แนะเผยชีอิน
เผยชีอินแลบลิ้นน้อย ๆ หดคอหลบไปด้านหลัง
ในที่สุดหนานกงหยวนก็มีโอกาสได้พูด เขาก้าวขึ้นมาข้างหน้าแล้วค้อมกายกล่าว
“ท่านอ๋อง โปรดให้กระหม่อมไปกวาดล้างโจรสลัดเถิดพ่ะย่ะค่ะ”
หลินเฟิงหันไปมองเขา
“ลองบอกแผนกวาดล้างของเจ้ามา”
“ท่านอ๋อง ด้วยกำลังรบของกองทัพเจิ้นซีเรา ไม่จำเป็นต้องใช้กลยุทธ์แพรวพราว เพียงบุกตะลุยเข้าไปตรง ๆ ก็ล้อมโจรสลัดจนสิ้นทางหนีได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”
หลินเฟิงมิได้กล่าวอะไร เขารู้ว่าหนานกงหยวนยังไม่ได้คิดวิธีรบครั้งนี้ให้ถี่ถ้วน เพียงต้องการแย่งชิงโอกาสเป็นผู้นำศึก
หลินเฟิงหันไปมองแผนที่ซึ่งแขวนอยู่บนผนังด้านหลัง ปลายนิ้วเลื่อนไปตามเส้นสีแดงของแม่น้ำจิ้นหน้าเมืองซานเจียงอยู่ครู่หนึ่ง
“เช่นนั้นก็ส่งเรือรบมาหนึ่งลำ พวกเราจะไปเมืองซ่างหลินก่อน จากนั้นออกเรือเจิ้นซีหมายเลขสอง ล่องตามแม่น้ำจิ้นลงไปยังเมืองจิงหนาน ผ่านเมืองจินเฮาแล้วขึ้นฝั่งตรงปากทางแยกของแม่น้ำจิ้น เพื่อไปสนับสนุนกองทัพเจิ้นหนานที่เมืองหนานไถ”