จี๋เฟิงสิงกวาดตามองทั้งสามคนทีละคน
“เจ้าสำนักเกา หากข้าบอกว่ากระบี่หักของหลินเฟิงมิได้อยู่ในมือข้า ท่านจะเชื่อหรือไม่?”
มู่เฉียนหยางแค่นหัวเราะ “ไม่ต้องพูดถึงเจ้าสำนักเกา แม้แต่ข้าเฒ่าก็ไม่เชื่อ”
จี๋เฟิงสิงแบมือ “ท่านอยากให้ข้าทำเช่นไร?”
“เพียงนำกระบี่หักออกมา เรื่องอื่นข้าเฒ่าไม่ต้องการและไม่สนใจ หากเจ้ายังดื้อดึง...”
เกาเจิ้งชิงเอ่ยขัดมู่เฉียนหยาง เวลานี้ยังมิใช่เวลาที่จะตัดขาดกัน
“เจ้าสำนักจี บัดนี้สหายน้อยหลินเฟิงก็อยู่ที่นี่ เขารู้วิธีใช้กระบี่หักอย่างถูกต้อง ทั้งยังรับปากว่าจะให้พวกเราร่วมศึกษา โอกาสเช่นนี้หาได้ยาก อย่าได้มองข้ามความอัศจรรย์ของกระบี่หัก หากคิดศึกษาเองแทบไม่มีทางเป็นไปได้”
มู่เฉียนหยางพยักหน้า “ข้ากับเจ้าสำนักเกาทุ่มเทอย่างยิ่ง กว่าสหายน้อยหลินเฟิงจะยอมรับปาก พวกเราควรเห็นคุณค่าความปรารถนาดีของเขา”
จี๋เฟิงสิงมองหลินเฟิง
“คุณชายหลิน ท่านก็คิดเช่นนี้หรือ?”
หลินเฟิงยิ้ม “ข้าไม่รู้หรอก เพียงอยากเสนอวิธีให้ทุกท่านเท่านั้น หากไม่ต้องการ ก็ถือเสียว่าข้าไม่ได้พูด”
จี๋เฟิงสิงขมวดคิ้ว ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง
สายตาของเขาหยุดอยู่บนใบหน้าเกาเจิ้งชิงและมู่เฉียนหยางตามลำดับ ก่อนจะก้มหน้าลงเงียบงัน
มู่เฉียนหยางร้อนใจ “เจ้าสำนักจี ท่านว่าอย่างไร?”
จี๋เฟิงสิงไม่เงยหน้า เพียงส่ายศีรษะ
“กระบี่หักมิได้อยู่ที่นี่ จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่พวกท่าน”
ถ้อยคำนี้ทำให้เกาเจิ้งชิงพลอยหน้าขรึมลง
“เจ้าสำนักจี กระบี่หักเป็นสมบัติล้ำค่าและลึกลับยากหยั่งถึง หากคิดศึกษาเองย่อมไม่มีโอกาส อย่าได้ดื้อดึงเป็นอันขาด”
มู่เฉียนหยางถามตรงไปตรงมายิ่งกว่า “จี๋เฟิงสิง เจ้าต้องการสิ่งใดจึงจะยอมเอากระบี่หักออกมา?”