เยี่ยนเสี่ยวอู่รีบตอบ
“อาจารย์ชูจากไปแล้ว มุ่งหน้าไปทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมือง ไปยังริมแม่น้ำหย่งติ้ง”
เยี่ยนเสี่ยวอู่ตอบสนองได้ว่องไวที่สุด เมื่ออีกฝ่ายมาตามหาพ่อครัวชู เรื่องนี้ย่อมไม่เกี่ยวข้องกับพวกเขา คงเป็นความแค้นระหว่างยอดฝีมือจากสำนักเร้นกายเหล่านั้น
“ฮ่า ๆ ดีมาก พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าพ่อครัวผู้นั้นมีนามว่าอะไร?”
เยี่ยนเสี่ยวอี่พึมพำว่า “ดูเหมือนจะชื่อชูเฟิงถิง”
ชายชราพยักหน้ายิ้ม “ดีมาก ในเมืองนี้พวกเจ้ามีกันกี่คน?”
เยี่ยนเสี่ยวอี่กับพวกไม่มีใครตอบ คำถามนี้ฟังดูชอบกลอยู่บ้าง
หลายคนเริ่มรู้สึกถึงลางร้าย เพราะชายชราชุดดำตรงหน้า ไม่ว่าจะคำพูดหรือการกระทำ ล้วนไม่เหมือนคนของต้าจง
หลายสิ่งหลายอย่างกลับเหมือนโจรสลัดไม่มีผิด
เมื่อเป็นคนของฝั่งโจรสลัด ย่อมไม่มีทางมีไมตรีต่อพวกเขา
“อย่ากลัวไปเลย ข้าเพียงอยากส่งพวกเจ้าไปสักทาง ไม่นานหรอก ไม่เจ็บปวดด้วย”
คำพูดของชายชราฟังดูเรียบง่าย ทว่ากลับแผ่กลิ่นอายกระหายเลือดและโหดเหี้ยมออกมา
เยี่ยนเสี่ยวปิ่งอยู่ใกล้ชายชราที่สุด เขาออกแรงทั้งหมดที่มีชักดาบม้าออกมา แล้วตะโกนลั่น
“หนี!”
จากนั้นก็ฟาดดาบม้าไปข้างหน้าอย่างสุดกำลัง
เขารู้สึกเพียงว่าดาบในมือราวกับจมอยู่ในโคลนเหนียว แรงต้านมหาศาล ต้องออกแรงทั้งหมดจึงจะดันไปข้างหน้าได้
เมื่อเห็นดาบม้าค่อย ๆ เคลื่อนไปข้างหน้าทีละนิ้ว ใบหน้าชายชราก็เผยแววดูแคลน
ชายชรายื่นมือออกมาอย่างแผ่วเบา ใช้นิ้วชี้จิ้มลงตรงอกของเยี่ยนเสี่ยวปิ่ง
เยี่ยนเสี่ยวปิ่งราวกับถูกค้อนหนักฟาด ร่างลอยละลิ่วถอยหลังไป