จ้าวรุ่ยนั่งอยู่ข้างเตียง ร่ำไห้ตัดพ้ออยู่นาน ทว่ากลับไม่ได้รับปฏิกิริยาใดจากเสด็จพ่อ มีเพียงหยาดน้ำตาสองหยดที่ไหลจากหางพระเนตรของพระองค์ เป็นสิ่งยืนยันว่าพระองค์ยังได้ยินคำพูดของเขา
จ้าวรุ่ยเช็ดน้ำตาที่หางพระเนตรของเสด็จพ่อให้อย่างแผ่วเบา ก่อนจากตำหนักบรรทมไปด้วยความผิดหวัง
เมื่อออกมานอกวัง เขาก็เห็นเจี่ยเจียงจั่ว ฝู่ถ่งหลิ่งทหารองครักษ์หลวง ยืนรออยู่ตรงประตู
“เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”
เจี่ยเจียงจั่วค้อมกายรายงาน “ท่านถ่งหลิ่ง มีขุนนางในราชสำนักหลบหนีไปหลายคน พวกเขาติดสินบนคนของสมาคมขนส่งทางน้ำ แล้วล่องเรือออกจากนครหลวงไปพ่ะย่ะค่ะ”
“จับคนของสมาคมขนส่งทางน้ำได้หรือไม่?”
“เดิมทีจับกุมตัวการสำคัญได้หลายคนแล้ว แต่พระประสงค์ขององค์รัชทายาทคือให้คงช่องทางติดต่อกับภายนอกไว้ จึงมีรับสั่งให้ปล่อยตัวคนเหล่านั้นพ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวรุ่ยกริ้วจัด “เช่นนั้นจะให้ข้าอุดช่องโหว่อันใดกัน?”
“ท่านถ่งหลิ่ง รับสั่งเพียงให้เพิ่มความเข้มงวดในการกำกับดูแล อย่าปล่อยให้ผู้ใดออกไปได้อีกพ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวรุ่ยโบกมือ “เรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้ เจ้ายังจัดการไม่ได้หรือ?”
“ท่านถ่งหลิ่ง แม้เรื่องจะไม่ใหญ่โต แต่ท่านควรทราบสถานการณ์โดยละเอียด มิฉะนั้น ทางองค์รัชทายาท...”
“พอแล้ว ข้ารู้แล้ว หากมีเรื่องอันใดจงแจ้งข้าก่อน จะได้ไม่ทำให้ข้าตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ”
“พ่ะย่ะค่ะ ท่านถ่งหลิ่ง”
“ไปจัดการธุระเสีย”
เจี่ยเจียงจั่วลังเลเล็กน้อย “ท่านถ่งหลิ่ง อย่างน้อยก็ควรบอกให้ข้าน้อยรู้ว่าจะไปพบท่านที่ใดพ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวรุ่ยขมวดคิ้ว “ไปหาข้าที่จวนก็แล้วกัน”
“พ่ะย่ะค่ะ ท่านถ่งหลิ่ง ข้าน้อยจะไปจัดการเดี๋ยวนี้”