เผยชีอินยิ้มกล่าวว่า “ท่านแม่ทัพย่อมขาดชีอินไม่ได้เป็นที่สุด”
หลินเฟิงพยักหน้า “ขาดไม่ได้จริง ๆ”
เผยชีอินจึงถามอย่างจริงจัง
“ท่านแม่ทัพค้นพบโจรสลัดผู้นี้ได้อย่างไร?”
เผยชีอินรู้สึกละอายใจ ในระยะใกล้เพียงนี้ นางกลับไม่รู้ตัวว่ามีคนเข้ามาใกล้ ช่างอันตรายนัก
“ข้าได้กลิ่นของเขา หรือว่าเขามีกลิ่นเต่ารุนแรง?”
เผยชีอินส่ายหน้าอย่างสงสัย
“เมื่อครู่ข้าไปตรวจศพ ไม่ได้กลิ่นแปลกปลอมเลย”
“เช่นนั้นก็กลิ่นเท้าเขาคงแรงเกินไป หรือไม่ก็ไม่ได้อาบน้ำมานาน กลิ่นตัวจึงฉุนมาก”
เผยชีอินได้แต่กลอกตาใส่
“ฮึ ท่านก็พูดปดหลอกข้าไปเรื่อย”
หลินเฟิงยิ้มพลางส่ายหน้า “ข้าเองก็อธิบายไม่ได้”
อารมณ์ของเขาดีเป็นพิเศษ คล้ายเพิ่งค้นพบของเล่นชิ้นใหม่
เผยชีอินถอนหายใจ
“ข้าคิดว่าที่นี่คงไม่ได้มีโจรสลัดเพียงคนเดียว น่าจะมีพวกที่คอยรับช่วงอยู่แถวนี้ด้วย”
หลินเฟิงพยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดของนาง
“เพียงแต่เราทำให้พวกมันแตกตื่นแล้ว เกรงว่าคงหนีไปกันหมด”
เผยชีอินขมวดคิ้วกล่าวว่า “พวกมันจับตาดูเราอยู่ตลอด หรือบังเอิญพบกัน?”
หลินเฟิงชะงัก “คนพวกนี้ยังพอมีหัวคิด รู้ว่าจะมีคนผ่านมา”
เผยชีอินเสริมว่า “อีกทั้งคนที่ผ่านมายังเป็นบุคคลสำคัญเสียด้วย”
หลินเฟิงพยักหน้า “อืม คราวนี้เจอคู่ต่อสู้เข้าแล้ว”
“ไม่คิดเลยว่าโจรสลัดพวกนี้จะมีเล่ห์เหลี่ยมพิกลเช่นนี้ มิน่าเล่า เฉี่ยวเม่ยจึงตกหลุมพราง”
คำพูดของเผยชีอินทำให้อารมณ์ของหลินเฟิงดิ่งลงอีกครั้ง เมื่อนึกถึงบาดแผลที่อักเสบ ในยุคสมัยนี้คงยากจะรักษาให้หาย