ดาบตรงฟันลงบนร่างของอัตสึมิ โคโนะสุเกะ ทั้งศีรษะ แขน และขา เสียงทึบหนักดังปึงปังต่อเนื่อง
แม้แต่อัตสึมิ อากิยามะซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล ยังรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วร่าง ราวกับดาบตรงเล่มนั้นฟันลงบนตัวนางเอง
อัตสึมิ โคโนะสุเกะตกเป็นฝ่ายถูกกระหน่ำอยู่ฝ่ายเดียว กัดฟันทนรับดาบสองครั้ง ตั้งใจจะโต้กลับ แต่หลินเฟิงกลับยกมือขวาขึ้น ท่ามกลางเสียงระเบิดกึกก้อง เม็ดทรายเหล็กก็พุ่งใส่หน้าอีกครั้ง
โอกาสที่ผ่านไปเพียงชั่วพริบตาพลันมลายหายสิ้น
บนทุ่งนาในราตรี เงาร่างพร่าเลือนจนมองท่วงท่าไม่ชัด ได้ยินเพียงเสียงปึงปังดังระรัว
ไม่รู้ว่าเสียงดังขึ้นกี่ครั้ง ในที่สุดก็มีเสียงเคร้งดังมา ดาบตรงถูกหลินเฟิงฟันหักแล้ว
หลินเฟิงโยนดาบหักทิ้ง อาศัยจังหวะที่อัตสึมิ โคโนะสุเกะยังไม่ทันตั้งตัว โผเข้าประชิดแล้วเริ่มชกต่อยเตะถีบ
หมัดเท้าของเขายังคงเฉียบคม ใช้ปราณแท้ได้อย่างช่ำชอง อีกทั้งปราณแท้ในกายหลินเฟิงยังลึกล้ำ ทุกหมัดทุกเท้าพร้อมแรงลม ซัดลงบนร่างอัตสึมิ โคโนะสุเกะ เจ็บปวดไม่ต่างจากถูกฟันด้วยดาบตรง
อัตสึมิ อากิยามะยืนอยู่ไม่ไกล เบิกตาค้างจนตะลึงงัน
ในใจของนาง บิดาเป็นผู้ไร้เทียมทานมาแต่ไหนแต่ไร มีภาพลักษณ์ประหนึ่งเซียน ทว่าบัดนี้ภาพนั้นกลับพังทลายลงในพริบตา
อัตสึมิ อากิยามะเคยเห็นบิดาของตนเพียงตอนยังเด็ก ในยามนั้น อัตสึมิ โคโนะสุเกะมีสีหน้าเย็นชา รูปร่างสูงใหญ่ ไม่เคยยิ้มให้ผู้ใด
ครั้นเติบโตขึ้นอีกหน่อย นางก็ได้ยินเรื่องเล่าขานเกี่ยวกับบิดา ผู้กล่าวถึงล้วนมีแววชื่นชมอย่างเหลือล้นบนใบหน้า
บิดาสามารถพานางออกจากคุกหลวงได้อย่างง่ายดาย อัตสึมิ อากิยามะจึงเห็นว่าเป็นเรื่องธรรมดา แม้แต่ยามพูดกับหลินเฟิง บิดาก็ยังแผ่บารมีของผู้มีอำนาจออกมา