ผ่านไปครู่ใหญ่ เกาเจิ้งชิงก็โบกมือ
“พวกเราอย่าโต้เถียงกันอีกเลย ข้าได้ทำข้อตกลงแลกเปลี่ยนกับหลินเฟิงแล้ว เขาจะบอกวิธีควบคุมกระบี่หักแก่ข้า ส่วนข้าจะมอบเคล็ดวิชาของสำนักให้เขาฝึกฝนตามใจ”
อีกสองคนรับฟังอย่างเงียบงัน
“พวกเราสามคนต่อให้โต้เถียงกันต่อไปก็ไร้ความหมาย มิสู้เสนอเงื่อนไขแลกเปลี่ยน แบ่งปันผลประโยชน์ร่วมกันเป็นอย่างไร?”
มู่เฉียนหยางพยักหน้า “เช่นนี้ย่อมดียิ่ง หากต่อสู้กันต่อไป ไม่มีผู้ใดได้ประโยชน์ ทั้งยังเสียเวลาบำเพ็ญ พวกเรามีเวลาเหลือไม่มากแล้ว”
จี๋เฟิงสิงหอบหนักที่สุด เห็นได้ชัดว่าสิ้นเปลืองกำลังไปไม่น้อย
“ข้าเสนอเรื่องนี้มานานแล้ว เพียงแต่พวกเจ้าไม่ยอมฟัง”
เกาเจิ้งชิงตบมือหนึ่งครั้ง “ดี เช่นนั้นจงเสนอเงื่อนไขของพวกเจ้ามา”
มู่เฉียนหยางกล่าวทันที “เมื่อศิษย์พี่เกานำเคล็ดวิชาสำนักออกมาแล้ว ข้าจะมีสิ่งใดต้องปิดบังอีก? เคล็ดวิชาของสำนักข้า ให้เขาเปิดอ่านได้ตามใจ”
เกาเจิ้งชิงพยักหน้า แล้วหันไปมองจี๋เฟิงสิง
“เคล็ดวิชาของสำนักข้าก็ให้ศึกษาและฝึกฝนได้ตามใจ ไม่มีปิดบังแม้แต่น้อย”
จี๋เฟิงสิงก็แสดงท่าทีในที่นั้น
“ฮ่า ๆ ศิษย์น้องจีไม่จำเป็นต้องมอบเคล็ดวิชาให้ฝึกฝน เพียงนำกระบี่หักออกมา เคล็ดวิชาของสองสำนัก พวกเจ้าก็ศึกษาได้อย่างละเอียด”
เกาเจิ้งชิงเห็นว่าทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น จิตใจจึงปลอดโปร่งขึ้น
หากรู้แต่แรกว่าพูดคุยกันง่ายเช่นนี้ ไฉนต้องเสียแรงต่อสู้กันหลายวัน
มีชีวิตมาหลายสิบปี กลับยิ่งมีชีวิตยิ่งถอยหลัง
จี๋เฟิงสิงถอนหายใจยาว
“เฮ้อ ศิษย์พี่ทั้งสองไม่เคยเชื่อ หากกระบี่หักอยู่ในมือศิษย์น้อง ข้าจะนำมรดกสำนักที่สืบทอดมานับพันปีออกมาให้ผู้อื่นฝึกฝนได้อย่างไร?”