คนโด อิจิโรเองก็ไม่สะดวกจะตำหนิผู้อาวุโสใหญ่จนเกินไป จึงเพียงมีสีหน้าหม่นคล้ำ
“ผู้อาวุโสใหญ่ คนผู้หนึ่งสามารถสังหารศิษย์ระดับกลางของสำนักเราได้ถึงสามคนในเวลาอันสั้น ท่านจะรับมือเช่นไร?”
บากุริว ทันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เจ้าสำนัก ข้าเฒ่าปีนี้อายุแปดสิบแปด ฝึกฝนอยู่ในสำนักเรามากกว่าเจ็ดสิบสามปี ภายใต้คำชี้แนะของอาจารย์ ข้าได้หยั่งเห็นเคล็ดฟ้า ยังต้องกังวลกับศิษย์ระดับกลางจากสำนักในจงหยวนคนหนึ่งอีกหรือ?”
เจ้าสำนักคนโด อิจิโรรู้ดีว่า ผู้อาวุโสทั้งสามตรงหน้า รวมทั้งตัวเขาเอง ล้วนฝึกฝนในสำนักมานานกว่าหกสิบปี
คำว่าได้หยั่งเห็นเคล็ดฟังดูไพเราะ ทว่าความจริงยังขาดอีกเพียงกระดาษบาง ๆ กั้นอยู่ชั้นหนึ่ง
เคล็ดฟ้ามิอาจเปิดเผย จะมองเห็นได้ชัดเจนง่ายดายถึงเพียงนั้นที่ไหนกัน
หากในช่วงชีวิตนี้สามารถมองเห็นและคว้าจับเคล็ดฟ้าอันริบหรี่นี้ไว้ได้อย่างแท้จริง ก็จะเกิดใหม่จากกองเพลิง ก้าวสู่ระดับที่สูงขึ้น
ผู้อาวุโสใหญ่รับภาระไว้ด้วยตนเอง อาสาออกหน้า ทั้งยังสละเวลาอันล้ำค่าในการฝึกฝน นับเป็นการมอบคำชี้แจงแก่สำนักเท็นริชินเช่นกัน
เมื่ออยู่ในระดับเช่นพวกเขา ไม่มีผู้ใดปรารถนาให้เรื่องทางโลกมารบกวนสมาธิ ไม่แน่ว่าเพียงชั่วพริบตา อาจบรรลุรู้แจ้งขึ้นมาก็เป็นได้
คนโด อิจิโรไร้สีหน้า
“ผู้อาวุโสใหญ่ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องทางโลกจนเกินไป หากปล่อยให้การฝึกฝนล่าช้า ก็เท่ากับทำให้ความพยายามตลอดชีวิตสูญเปล่า”
“สำนักเราสูญเสียหนักหนา ข้าน้อยยากจะปัดความรับผิดชอบ เจ้าสำนักโปรดวางใจ ศิษย์ระดับกลางจากสำนักเล็ก ๆ คนหนึ่ง ย่อมไม่ทำให้เสียเวลามากนัก”