หมิ่นซู่หรงรู้ว่านางเป็นห่วงความปลอดภัยของบุตรชาย จึงไม่พูดอะไร เพียงโบกมือเบา ๆ เป็นสัญญาณให้นางไปเถิด
ในใจหมิ่นซู่หรงกระจ่างชัดยิ่งว่า การบำเพ็ญของชูฉินตลอดครึ่งค่อนชีวิต เกรงว่าคงสูญสิ้นไปแล้ว
มรรคจิตเช่นนี้ แตกสลายไปเสียแล้ว
เรื่องนี้โทษผู้อื่นไม่ได้ ในฐานะประมุขสำนัก นางเองก็จนปัญญา
ชูฉินไหนเลยจะคิดถึงเรื่องเหล่านั้น ในใจมีแต่ความปลอดภัยของชูเฟิงถิง บุตรชายของตน หลังหันกายออกจากประตู นางยังไม่ทันได้เตรียมสิ่งใด ก็พุ่งพรวดออกจากลาน ข้ามสะพานคดเคี้ยวหลายโค้ง แล้วทะยานกายข้ามภูเขาลำเนาไพร มุ่งลงเขาไปอย่างรวดเร็ว
นี่คือเหตุผลที่ยอดฝีมือผู้บำเพ็ญทั้งหลายเลือกอยู่ตามภูเขาลึกหรือเกาะโดดเดี่ยว ในที่ไร้ผู้คนรบกวน หลีกหนีความวุ่นวายทางโลก แล้วมุ่งแสวงหามรรคาอย่างเต็มใจ
เช่นเดียวกับหลินเฟิงในยามนี้ ราตรีล่วงลึก ผู้คนต่างหาที่หลับใหลกันหมดแล้ว ทว่าเขากลับต้องขบกรามอดทนอยู่ในมุมหนึ่ง
กระบี่หักเชื่อมจิตกับหลินเฟิง นับแต่ดูดกลืนเลือดลมของศิษย์สายในสำนักเท็นริชินทั้งสามคน กระบี่หักก็พลุ่งพล่านอยู่ตลอดเวลา
ภายนอกหลินเฟิงดูสงบนิ่ง ทว่าภายในร่างกลับปั่นป่วนราวคลื่นทะเล เมื่อน้ำขึ้น ลมพัดเมฆคล้อย คลื่นยักษ์โถมซัดฝั่ง
เมื่อน้ำลด ทุกอย่างสงบนิ่งดุจเรือน้อยใต้แสงจันทร์ เพียงผิวน้ำที่เรียบประหนึ่งกระจกปรากฏระลอกคลื่นขึ้นเล็กน้อย
หลินเฟิงยังหาวิธีรับมือกับสภาพเช่นนี้ไม่ได้ ทำได้เพียงโคจรปราณแท้อย่างรวดเร็ว กดข่มมันเป็นระลอกแล้วระลอกเล่า
บางคราวเพียงเผลอไปเล็กน้อย ก็ทำให้เขาแน่นหน้าอกจนอดพ่นโลหิตออกมาไม่ได้
หลายวันมานี้ หลินเฟิงคิดอยากทอดทิ้งกระบี่หักอยู่หลายครั้ง มันเป็นดาบสองคม แม้จะใช้เอาชนะศัตรูได้อย่างเหนือความคาดหมาย แต่ก็อาจฉุดตนเองลงสู่ห้วงลึก ทำให้ค่อย ๆ ลุ่มหลงจนถอนตัวไม่ขึ้น