ไอโกะเท้าสะเอวทั้งสองข้าง “หลินเฟิง พวกเราให้โอกาสพวกเจ้าแล้ว อย่าคิดว่าต้าเหอกลัวกองทัพเจิ้นซีของเจ้า ถึงยามนั้นอย่าได้เสียใจภายหลัง!”
หลินเฟิงลุกขึ้นยืนแล้ว บนใบหน้ากลับมีรอยยิ้มอีกครั้ง
“พวกเจ้าไม่ยอมไป หรือคิดจะเป็นตัวประกันให้ข้า?”
ไอโกะอ้าปากก็คิดจะด่าทอ ทากาฮาชิ อากิทากะรีบลุกขึ้นขวางนางไว้เบื้องหน้า
“ช้าก่อน เรื่องนี้ยังพูดจากันได้ พวกเรานำของกำนัลล้ำค่ามาด้วย ความจริงใจในการเจรจาสงบศึกยังมีอยู่...”
หลินเฟิงใช้นิ้วชี้รายการของกำนัลบนโต๊ะ
“พวกเจ้านำมาเพียงสิ่งนี้หรือ? ของกำนัลล้ำค่าอยู่ที่ใด คิดจะเอาแค่คำสัญญาลม ๆ แล้ง ๆ มาหลอกข้าหรือ?”
ทากาฮาชิ อากิทากะกล่าวอย่างจริงใจ
“ท่านอ๋องหลิน ของกำนัลจะขนมาถึงในไม่ช้า ขอท่านโปรดอดทนอีกสักหน่อย”
“พวกเจ้าต่างหากที่ไร้ความอดทน ส่งเด็กสาวคนหนึ่งมาให้ข้าดูการแสดงอันไร้เดียงสาและเขลาเช่นนี้หรือ?”
กล่าวจบ หลินเฟิงก็หมุนกายเดินออกไป
เขาไม่สนใจคำพูดของทากาฮาชิ อากิทากะในห้องโถงรับรอง แต่สั่งเฉาฉู่หางโดยตรง
“รอให้ของกำนัลของพวกเขามาถึงแล้ว ค่อยปล่อยให้พวกเขาจากไป”
“พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง”
เฉาฉู่หางจะไม่เข้าใจได้อย่างไร ท่านอ๋องคิดจะรับของกำนัลไว้ แล้วค่อยขับไล่ทูตพิเศษเจรจาสงบศึกออกไป จะปล่อยให้พวกเขามาเสียเที่ยวไม่ได้
เมื่อไอโกะได้ยินหลินเฟิงกล่าวเช่นนั้น นางก็กระทืบเท้าร้องลั่น
“สองทัพทำศึกไม่ตัดศีรษะทูต หลินเฟิง เจ้าไร้เหตุผล...”
ทว่าหลินเฟิงก้าวพ้นประตูไปแล้ว เขามองลงมาจากเรือรบลั่วเฉิง เห็นหน่วยองครักษ์ห้าร้อยนายที่ต้าเหอส่งมาเจรจาสงบศึกยังคงรออยู่ที่ท่าเรือ
“ส่งปืนกลหนักไปสองกระบอก ยึดม้าศึกของพวกเขาไว้ ใครกล้าขัดขืนก็ยิงให้ตาย!”