หลินเฟิงยักไหล่ “ท่านเย่ผู้เฒ่า ท่านตามข้าไปขโมยเกลือ เผาเรือไม้ของผู้อื่น แล้วยังให้ศิษย์มาเรียนวิธีทำเกลือบริสุทธิ์จากข้า...”
กล่าวถึงตรงนี้ เขาก็มองปลาย่างในมือตนเอง พลางส่ายหน้า ถอนหายใจแล้วเงียบไป
หรงหรงไม่พอใจ จึงตะโกนเสียงดัง
“มู่ชวน พูดให้กระจ่างหน่อยสิ วิธีทำเกลือบริสุทธิ์เป็นเจ้าสมัครใจสอนข้าเอง เหตุใดกลายเป็นว่าอาจารย์ข้าสั่งให้ทำเล่า?”
หลินเฟิงขมวดคิ้ว “เหลาหรง อาจารย์เจ้ายืนอยู่ตรงนี้ทั้งคน หากไม่ได้รับอนุญาตจากท่านผู้เฒ่า เจ้ายังกล้าไปเรียนสิ่งใดจากผู้อื่นอีกหรือ?”
“เหตุใดข้าจะไม่กล้า? ก็แค่เรียนทำเกลือบริสุทธิ์มิใช่หรือ มีอะไรใหญ่โตนักหนา เป็นเพียงอาชีพทางโลกอย่างหนึ่ง ลึกล้ำถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?”
หรงหรงตวาดด้วยโทสะ
“อ้าว ไม่ลึกล้ำหรอกหรือ กินแล้วอร่อยดีมิใช่หรือ? ขอถามท่านผู้เฒ่า ท่านทำเองเป็นหรือไม่? ต่อให้ให้เวลาอีกสักแปดสิบร้อยปี ท่านจะคิดอาชีพเช่นนี้ขึ้นมาได้หรือ?”
“ข้าไม่เห็นค่าพอจะคิดถึงมัน วิถีอันเที่ยงตรงนั้นยากจะก้าวเดิน ต้องมุ่งมั่นจดจ่อ ส่วนวิถีนอกรีตเหล่านี้ ย่อมปล่อยให้พวกเจ้าทำกัน”
“วิถีนอกรีตหรือ? หึ ๆ วิถีนอกรีตนี่แหละทำให้ท่านหลงใหลจนห่างจากมันไม่ได้แม้ครึ่งวัน”
หลินเฟิงพูดพลางฉีกเนื้อปลาใส่ปาก
“อืม อร่อย รสชาติปลาตัวนี้เปลี่ยนไปแล้ว มีความ...หอมหวานสดชื่น”
หรงหรงพายเรือมาครึ่งค่อนวัน ท้องหิวโหยอยู่นานแล้ว ครั้นเห็นหลินเฟิงมีสีหน้าเพลิดเพลิน ก็ลอบกลืนน้ำลาย
เย่ไห่ซานลืมตาขึ้น จับจ้องเนื้อปลาขาวนุ่มในมือหลินเฟิง