หลินเฟิงวิเคราะห์จากรายงานศึกที่ส่งมาจากทั่วทุกสารทิศ ทั้งทิศทางและเป้าหมายในการหลบหนีของโจรสลัด อีกทั้งอาเกจิ คิโยฮิเดะ ผู้นำของพวกมันยังชิงหลบหนีไปก่อน ทำให้โจรสลัดกว่าหมื่นห้าพันคนแตกกระจัดกระจาย ต่างคนต่างสู้รบ ไร้ซึ่งระเบียบแบบแผน
“ไปแจ้งทหารหนึ่งหมื่นนายที่เมืองฉวีโจวส่งไปยังภูเขาหลงฝู ให้สกัดโจรสลัดที่กำลังหนีไปยังฉางจื้อโจวโดยทันที”
เผยชีอินยิ้มกล่าวว่า “กองกำลังของท่านอ๋องที่ตั้งใจขัดขวางเส้นทางเสบียงของโจรสลัด พลิกกลับมาเป็นกองกำลังชั้นดีสำหรับซุ่มโจมตีทหารที่แตกหนีเสียแล้ว”
“สถานการณ์ในสนามรบเปลี่ยนแปลงฉับพลัน รู้จักพลิกแพลงต่างหากจึงเป็นหนทางที่ถูกต้อง”
หลินเฟิงกล่าวอย่างเรียบเฉย
“ท่านอ๋อง เมื่อดูจากสถานการณ์เช่นนี้ โจรสลัดพ่ายแพ้และหลบหนี เหตุใดจึงไม่ฉวยโอกาสรุกไปทางตะวันออก ยึดฉางจื้อโจวในคราเดียวเล่า?”
เผยชีอินเสนอ
หลินเฟิงมองแผนที่แล้วส่ายหน้า
“แคว้นฉางจื้อ ฝูฉาง และจี๋รุ่ยล้วนอยู่ติดทะเล ไม่มีปัญหาเรื่องเสบียงขาดแคลน โจรสลัดยึดครองพื้นที่เหล่านี้มาเป็นเวลานาน หากพวกมันตั้งมั่นต่อต้านจนถึงที่สุด กองทัพเราจะต้องสูญเสียอย่างหนัก ยามนี้ยังไม่ควรผลีผลาม”
“แต่หากปล่อยให้พวกมันยึดครองที่นี่ต่อไป ลั่วเฉิงก็จะถูกคุกคามอยู่ร่ำไป ชาวบ้านเองก็ไม่อาจอยู่อย่างสงบได้”
“ไม่ปล่อยให้พวกมันอยู่ที่นี่นานนักหรอก รอให้เรือทะเลของข้าสร้างเสร็จเมื่อใด ก็ถึงเวลาที่พวกมันต้องไสหัวไปเมื่อนั้น”
หลินเฟิงโบกมือ ท่าทางองอาจเต็มเปี่ยม
เผยชีอินพลอยตื่นเต้นตามไปด้วย
“ท่านอ๋อง เรือทะเลนี้มีหน้าตาเป็นเช่นไรกันแน่?”
หลินเฟิงครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ของสิ่งนี้คล้ายเรือรบในยามนี้ เพียงแต่ใหญ่กว่าเล็กน้อย ส่วนใต้ท้องเรือแตกต่างกันอยู่บ้าง ข้ากำลังใคร่ครวญเรื่องนี้ รอเมืองฟู่อันคืนสู่การปกครองของกองทัพเจิ้นซีเมื่อใด ก็เริ่มลงมือสร้างได้”