“อืม... เมฆดำปกคลุมเมืองหลวง ราวเมืองใกล้พังทลาย แสงเกราะสะท้อนอาทิตย์ดุจเกล็ดทอง เสียงเขาสัตว์ก้องทั่วฟ้า ท่ามกลางสีสันแห่งสารท ชาดบนกำแพงเมืองจับตัวเป็นสีม่วงยามราตรี ธงแดงครึ่งผืนเคลื่อนประชิดแม่น้ำจิ้น น้ำค้างแข็งหนาหนัก กลองเย็นเยียบจนไร้เสียง ขอรายงานพระกรุณาบนแท่นทองแก่ฝ่าบาท ข้าขอชูหยกมังกรขึ้นพลีชีพเพื่อพระองค์”
จ้าวเทียนอวี๋เห็นเขาพึมพำไม่หยุด ก็รู้ว่าเกิดแรงบันดาลใจขึ้นแล้ว จึงรีบขยับเข้าไปใกล้ ตั้งใจฟังอย่างละเอียด
จ้าวเจิ้นมองเห็นเหตุการณ์บนแท่นสูงได้ชัดเจน จึงไอขึ้นติด ๆ กัน
“แค่ก ๆ ๆ...”
จูฉี่เซิ่งหันไปมองฝ่าบาท เห็นพระเนตรจับจ้ององค์หญิงใหญ่เบื้องล่าง ก็เข้าใจทันทีว่าเป็นเพราะเหตุใด
เขารีบก้าวลงจากแท่น แล้ววิ่งเหยาะ ๆ ไปหาจ้าวเทียนอวี๋
“เอ่อ คุณชายอวี๋ ฝ่าบาททรงเชิญท่านไปพูดคุยพ่ะย่ะค่ะ”
คุณชายอวี๋เป็นอีกนามหนึ่งของจ้าวเทียนอวี๋ นางชอบให้ผู้อื่นเรียกขานเช่นนี้
จ้าวเทียนอวี๋โบกมือเป็นสัญญาณให้จูฉี่เซิ่งหุบปาก
เมื่อเห็นภาพเช่นนี้ ไท่ซือว่านก็แทบสะกดกลั้นโทสะในใจไว้ไม่อยู่ มีชีวิตมาครึ่งค่อนชีวิต ยังไม่เคยพบคนหนุ่มสาวที่โอหังถึงเพียงนี้
คนหนุ่มสาวไร้ยางอายสองคน!
เขาลุกพรวดขึ้น ถลึงตาใส่หลินเฟิงอย่างดุดัน ก่อนสะบัดแขนเสื้อแล้วหันหลังเข้าไปหลังกั้นฉากด้านหลัง
ไม่เห็นก็ไม่ขุ่นเคือง เมื่ออยู่ต่อหน้าขุนนางทั้งหลายแล้ว เขาจะทำอันใดได้?
ยิ่งไปกว่านั้น บัดนี้เขามอบทหารองครักษ์หลวงทั้งหมดออกไปแล้ว อาศัยเพียงตำแหน่งไท่ซือก็ไม่อาจข่มขู่หลินเฟิงได้
ส่วนในความคิดของหลินเฟิงนั้น ไม่เคยมีเรื่องน่าอึดอัดเช่นนี้อยู่เลย ก็ยังมิได้ทำอะไรต่อหน้าผู้คน แล้วจะไม่เหมาะสมได้อย่างไร