หลินเฟิงกำลังมองอย่างเพลิดเพลิน ก็เห็นเหยียนซู่โกรธจนควันออกหูพุ่งเข้ามา จึงรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้น
ใครจะคิดว่าเพิ่งลุกขึ้นมาได้ครึ่งตัว เหยียนซู่ก็ประชิดถึงเบื้องหน้าแล้ว เขายกเท้าข้างหนึ่งขึ้นจากพื้น ก่อนเตะเข้าที่เอวของหลินเฟิงเต็มแรง
หลินเฟิงร้องอุทาน ร่างลอยละลิ่วขึ้นกลางอากาศ หมุนคว้างก่อนปลิวไปไกล
เหยียนซู่พุ่งตามไปด้วยความเดือดดาล หลินเฟิงยังไม่ทันตกถึงพื้น เขาก็ตบฝ่ามือลงบนแผ่นหลัง ทำให้หลินเฟิงร่วงลงอย่างรวดเร็ว กระแทกพื้นดินอย่างแรงจนฝุ่นฟุ้งกระจาย
ยังไม่ทันที่หลินเฟิงจะปีนออกจากหลุมดิน เหยียนซู่ก็ระบายโทสะด้วยหมัดและฝ่ามือ กระหน่ำใส่ไม่หยุด
เขาตั้งใจจะทุบหลินเฟิงให้กลายเป็นก้อนเนื้อเละๆ เพื่อระบายความแค้นในใจ
เดิมทีก็ต่อสู้กันมาตลอดทั้งคืนจนถึงครึ่งวัน เหยียนซู่จึงเหนื่อยล้าอย่างยิ่ง ครั้นคราวนี้ยังระบายโทสะด้วยการทุบตีต่ออีกครึ่งวัน ในที่สุดก็ฝืนต่อไม่ไหว ทิ้งตัวนั่งลงกับพื้น หอบหายใจหนัก
เขากวาดตามองไปรอบด้าน แล้วทอดถอนใจในใจว่า การลงจากเขาคราวนี้ช่างขาดทุนย่อยยับ
กลับไปเช่นนี้แล้วจะอธิบายต่อเจ้าสำนักอย่างไร?
เหยียนซู่ยกเท้าที่หักของตนขึ้นอย่างเจ็บปวด ส่ายหน้าคร่ำครวญ รู้สึกว่าชีวิตช่างขมขื่นนัก ตนฝึกฝนมาหลายสิบปี สิ่งที่รออยู่กลับมิใช่มรรคาแห่งความเป็นอมตะ หากเป็นคนชราพิการผู้หนึ่ง
จุดจบช่างน่าเวทนายิ่งนัก
ขณะที่เหยียนซู่กำลังสงสารตนเอง จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงคนพูดขึ้น
“โอ๊ย เจ้าลงมือหนักเกินไปแล้ว!”
เหยียนซู่พลันนิ่งงันอยู่กับที่
ท่ามกลางสายตาตะลึงงันของเขา หลินเฟิงซึ่งดูราวกับมนุษย์ดินก็ค่อยๆ ปีนขึ้นจากหลุม ปัดฝุ่นตามร่างกายด้วยมือ พลางถุยทรายออกจากปากไม่หยุด