ลั่วอวิ๋นเฟยยืนอยู่ทางขวา ค้อมกายกราบทูล
“ฝ่าบาท กบฏจ้าวเจิ้นบัดนี้หลบซ่อนอยู่ในเมืองจิงซี ได้รับความคุ้มครองจากกองทัพเจิ้นซี จึงยังไม่อาจจับกุมมาลงโทษได้พ่ะย่ะค่ะ”
“แล้วคนอื่นเล่า?”
ราชครูหลานอวี่รีบกราบทูล “ฝ่าบาท กบฏที่เหลือส่วนหนึ่งถอยไปยังเมืองจิงเกา มีจ้าวซวิ่นเป็นผู้นำ ภายในเมืองมีกำลังพลสามหมื่นนายพ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวเจิงโบกมือ “จับจ้าวซวิ่นมาก่อนก็พอ”
ชิวเจี้ยค้อมกายกล่าว “ฝ่าบาท ทัพหลวงต้าเจิ้งจะข้ามแม่น้ำจิ้นต้องอ้อมเมืองซวิ่น มิสู้ยึดเมืองจิงหนานก่อน แล้วค่อยชิงเมืองจิงเกาพ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวเจิงส่ายหน้า “เบื้องหน้าเมืองจิงหนานคือภูเขาอวี้ฝู ยามนี้ยังเคลื่อนไหวมิได้ อีกทั้งเมืองจิงหนานยังเป็นปราการด่านสุดท้ายที่ใช้ต้านโจรสลัดทะเล ปล่อยให้พวกเขาต้านทานไปสักระยะก่อนค่อยว่ากัน”
“ฝ่าบาททรงพระปรีชายิ่งพ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวเจิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ลั่วอวิ๋นเฟยประจำอยู่ที่นครหลวง ชิวเจี้ย จิ่งเจาเหิง พวกเจ้าสองคนจงนำทัพคนละกอง แยกกันมุ่งตะวันตกจากเมืองเฉียน ข้ามแม่น้ำเข้าประชิดเมืองจิงเกา อีกสายให้ออกจากประตูเมืองทางเหนือ ผ่านเมืองเกิ้น แล้วมุ่งตะวันตกข้ามแม่น้ำไปจนถึงใต้กำแพงเมืองจิงเกา”
แม่ทัพใหญ่ทั้งสามประสานมือรับคำพร้อมกัน
“เฮอะ ๆ ๆ จ้าวซวิ่น เราจะให้เจ้าเห็นว่าผู้เป็นโอรสสวรรค์โดยแท้ต้องรับบัญชาจากสวรรค์เช่นไร”
อ๋องรุ่ยจ้าวซวิ่นนำทหารองครักษ์หลวงสามหมื่นนาย พร้อมด้วยอ๋องลู่จ้าวปิ่ง ถ่งหลิ่งทหารองครักษ์หลวงหม่าปู้เซวียน ถังปิ่งเฉียน จ้าวเหวินเทียน หลิ่นชางสือ และขุนนางคนอื่น ๆ ตลอดจนแม่ทัพใหญ่สองคนคือจวีเฉาเยว่กับเว่ยหมิง
หลังข้ามแม่น้ำจิ้นแล้ว กองทัพก็เข้าประจำการในเมืองจิงเกา