กระดองเต่าที่ซ่อนตัวอยู่ตรงทะเลปราณของมิยาโมโตะ โซพลันทะลวงออกมาจากหน้าท้อง พร้อมคราบโลหิต ก่อนจะลอยเข้าสู่ฝ่ามือของหลินเฟิง
หลินเฟิงหยิบผืนผ้าออกมา เช็ดกระดองเต่าอย่างแผ่วเบา จากนั้นจึงนำไปตรวจดูอย่างละเอียดใต้แสงตะวัน
ทาเกดะ เคียวซึ่งออกจากสนามรบไป เป็นคนทะนงตนและหยิ่งยโส เขาไม่คิดหันกลับไปมอง ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ต้องการความช่วยเหลือจากตน หากยังอยู่ต่อก็เสียหน้าเปล่า
ดังนั้น หลังจากออกจากที่ซึ่งมิยาโมโตะ โซอยู่ เขาก็มุ่งตรงไปยังสำนักของตน
ส่วนอารากิ มาซาชิเงะต่างออกไป เขาเฝ้าคิดถึงการต่อสู้ระหว่างหลินเฟิงกับมิยาโมโตะ โซ ว่าสุดท้ายแล้วผู้ใดจะเป็นฝ่ายชนะ
หากมิยาโมโตะ โซชนะ และสังหารหลินเฟิงได้สำเร็จ
ทุกอย่างก็ยังนับว่าดี เขาไม่มีความขัดแย้งกับมิยาโมโตะ โซ ทั้งสองฝ่ายย่อมอยู่ร่วมกันอย่างสงบ
แต่หากหลินเฟิงเป็นฝ่ายชนะ ฝันร้ายของอารากิ มาซาชิเงะก็จะเริ่มต้นขึ้น
หากหลินเฟิงใจกว้างและยอมปล่อยเขาไปย่อมเป็นเรื่องดีที่สุด ทว่าเขามาหาเรื่องหลินเฟิงครั้งแล้วครั้งเล่า ครานี้อีกฝ่ายจะยังยอมปล่อยเขาไปหรือ
อารากิ มาซาชิเงะรู้สึกกระวนกระวายใจ ไม่กล้าเดินไปไกลนัก
ไม่ว่าฝ่ายใดจะแพ้หรือชนะ เขาก็จำเป็นต้องรู้ผลลัพธ์ เพราะเรื่องนี้สำคัญยิ่งต่อชีวิตในภายภาคหน้าของเขา
อารากิ มาซาชิเงะรู้ว่าต้องออกไปให้พ้นระยะสัมผัสญาณของทั้งสองคน เพราะระดับฝีมือของพวกเขาใกล้เคียงกัน หากเขาตรวจจับทั้งคู่ได้ ทั้งสองย่อมรับรู้การมีอยู่ของเขาเช่นกัน
อารากิ มาซาชิเงะจึงพุ่งผ่านแนวป่าโปร่งไปจนถึงเนินเขาลูกหนึ่ง หาหินก้อนหนึ่งแล้วนั่งลงอย่างเหม่อลอย