เวินตี๋ฮั่นกล่าวอย่างกระหยิ่มยิ้มย่องว่า “ถูกต้องแล้ว ขอเชิญแม่ทัพใหญ่ตรวจดูรายการของกำนัล นับเป็นการที่แม่ทัพใหญ่เห็นแก่ราษฎรเผ่าเที่ยเจิน ให้พ้นจากทุกข์ภัยแห่งสงคราม ด้วยจิตเมตตากรุณา ย่อมได้รับความเลื่อมใสศรัทธาจากราษฎรนับล้าน”
“ใต้เท้าเวินตี๋ฮั่นมีเมตตากว้างขวางถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงไม่คิดถึงราษฎรของเผ่าอื่นบ้าง? หรือชาวเผ่าคู่ลั่วในสายตาพวกท่านไร้ความหมาย?”
หลินเฟิงกล่าวเย้ยหยัน
เวินตี๋ฮั่นฝืนยิ้มขื่น “แม่ทัพใหญ่สั่งสอนได้ถูกต้องแล้ว ฝ่าบาททรงสำนึกผิดและพร้อมแก้ไข ขอแม่ทัพใหญ่โปรดให้โอกาสสักครั้ง”
เขาวางท่าทีต่ำต้อยถึงที่สุด น้ำเสียงแทบไม่ต่างจากกำลังวิงวอน
“เวินตี๋ฮั่น ในฐานะชาวเผ่าเที่ยเจิน อย่าทำให้ผู้คนดูแคลน จงยืดอกขึ้น ยืนให้สมเป็นชาย พวกเจ้าเป็นชนเผ่าที่เติบโตขึ้นท่ามกลางการต่อสู้ อย่าทำให้คนทั้งเผ่าต้องอับอาย”
น่าหลานยืนอยู่ข้างหลินเฟิง ตวาดเสียงดัง
ใบหน้าของเวินตี๋ฮั่นแดงก่ำ ความอับอายแผ่ซ่านไปทั่วใจ
หลินเฟิงโบกมือ “ทิ้งของกำนัลที่นำมาด้วยไว้ ถือเสียว่าแลกกับชีวิตของพวกเจ้า กลับไปบอกจักรพรรดิของพวกเจ้าให้เตรียมรับศึกให้ดี ให้พวกเราเปิดศึกกันอย่างผ่าเผย”
เวินตี๋ฮั่นพลันอ้าปากค้าง
อะไรนี่ ไม่เจรจาสงบศึก แล้วยังต้องรบอีกหรือ?
ของกำนัลที่ตนนำมาเป็นเครื่องต่อรองเจรจาสงบศึก ก็ยังต้องทิ้งไว้อีกหรือ?
นี่...นี่มันยังมีเหตุผลอยู่หรือไม่?
เมื่ออยู่ใต้ชายคาผู้อื่นก็จำต้องก้มหัว เวินตี๋ฮั่นข่มความขุ่นเคืองในใจ ก่อนเอ่ยเกลี้ยกล่อมต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนน้อม
“แม่ทัพใหญ่ ท่านหัวหน้าเผ่าน่าหลาน หากเปิดศึกกันอีก ราษฎรย่อมต้องทนทุกข์ยิ่งกว่าเดิม เพื่อมิให้ราษฎรต้องลำบาก พวกท่านเรียกร้องเงื่อนไขเพิ่มเติมได้ ราชสำนักเที่ยเจินเปี่ยมด้วยความจริงใจ ย่อมไม่ปฏิเสธ”