หลินเฟิงค่อย ๆ เปิดฝาหลังของระเบิดมือด้ามยาว ดึงเชือกจุดชนวนด้านในออกมา แล้วยกขึ้นให้ทุกคนมองเห็นชัดเจน
จากนั้นจึงออกแรงดึงสุดแรง
ทันใดนั้น ควันสีเขียวก็พวยพุ่งออกมาจากด้ามไม้ยาว
หลินเฟิงนับเสียงดังสามครั้ง ก่อนจะขว้างระเบิดมือออกไปสุดแรง
ระเบิดมือด้ามยาวหมุนคว้างกลางอากาศ ก่อนตกลงในวงกลมที่อยู่ห่างออกไป 15 จั้งอย่างแม่นยำ
ขณะที่ทุกคนกำลังผ่อนลมหายใจ ทันใดนั้นก็มีเสียงดังสนั่นมาจากที่ไกล
ระเบิดมือปะทุเป็นเปลวไฟ สั่นสะเทือนอากาศจนแก้วหูของผู้คนที่อยู่ห่างออกไป 15 จั้งรู้สึกอื้ออึง
แม้แต่พื้นใต้เท้าก็สั่นสะเทือนขึ้นอย่างฉับพลัน
ทุกคนต่างจ้องมองไปยังที่ไกลด้วยสีหน้าตะลึงงัน ในใจผุดคำสองคำขึ้นมาพร้อมกัน: ปืนใหญ่?
หลินเฟิงปัดมือพลางกล่าวว่า “เห็นหรือไม่ นี่ต่างหากคืออานุภาพที่แท้จริงของมัน ทุกคนมีความเห็นเช่นไรบ้าง?”
ทุกคนยังไม่อาจหลุดจากความตื่นตะลึง บรรยากาศจึงเงียบงัน ไม่มีผู้ใดเอ่ยปาก
หลัวซื่อต้งถูกแรงระเบิดทำเอามึนงงไปแล้ว
รู้อยู่แล้วว่าท่านอ๋องไม่มีทางทำเรื่องไร้ประโยชน์ ที่แท้ปริศนาก็อยู่ตรงนี้
หลินเฟิงกล่าวย้ำต่อว่า “ยามดึงเชือกจุดชนวน ให้นับสามครั้งแล้วขว้างมันไปยังเป้าหมาย เพียงเท่านี้โจรสลัดที่ซ่อนตัวอยู่ก็จะถูกระเบิดจนแหลกเละ”
หลังจากอธิบายอย่างละเอียดและย้ำเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึงอันตรายของระเบิดมือ รวมถึงข้อควรระวังยามพกพา
“เอาละ ทุกคนกลับไปคัดเลือกทหารที่จะเข้ารบในตรอกซอกซอยภายในเมือง แต่ละคนพกระเบิดมือได้สี่ลูก จงถ่ายทอดคำพูดของข้าให้ชัดเจน”
หลินเฟิงกล่าวจบก็โบกมือ
“ผู้ที่เข้าใจแล้วกลับไปได้ ส่วนผู้ที่ยังไม่เข้าใจให้อยู่ต่อ”
แม่ทัพส่วนใหญ่พาระเบิดมือบางส่วนออกจากที่นั่นไป ยังเหลือคนที่ไม่เข้าใจอยู่เจ็ดแปดคน