โจรสลัดเหล่านี้ถือเกาะเป็นบ้าน ปกติหาปลาและทำไร่นา หากมีเรือสินค้าหรือเรือชาวบ้านแล่นผ่าน ก็จะออกไปปล้นชิงสักครา
โจรสลัดบนเกาะพบเห็นกองเรือที่เข้ามาใกล้ตั้งแต่เนิ่น ๆ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมีกำลังเหนือกว่า ก็ไม่กล้าออกทะเลไปปล้น ได้แต่จับตาดูอยู่เงียบ ๆ
ใครจะรู้ว่า แม้โจรสลัดจะไม่ออกมาปล้น เรือเหล่านั้นกลับเริ่มขึ้นเกาะ
เมื่อเห็นทหารสวมเกราะถืออาวุธหลายร้อยนายขึ้นฝั่ง พวกเขาก็รู้ทันทีว่าท่าไม่ดี
โจรเหล่านี้ล้วนเคยผ่านเหตุการณ์มาบ้าง ย่อมดูออกว่าเกราะที่ทหารซึ่งขึ้นเกาะสวมใส่ และอาวุธในมือ ล้วนไม่ธรรมดา
ดูจากท่าทางแล้ว น่าจะเป็นกองกำลังที่มาจากต้าจง
โจรสลัดกลุ่มหนึ่งขมวดคิ้วครุ่นคิด
พวกเขาไม่เคยเห็นกองทัพต้าจงมาถึงที่นี่มาก่อน ช่วงก่อนหน้านี้ พวกเขายังส่งเรือโจรสลัดสองลำติดตามกองทัพของเกาะใหญ่ หวังจะไปปล้นข้าวของจากดินแดนต้าจงกลับมาบ้าง
ใครจะรู้ว่าเกือบพลาดท่าบริเวณน่านน้ำต้าจง
เคราะห์ดีที่พวกเขาคุ้นเคยกับการเป็นโจรสลัด จึงประเมินกำลังของทั้งสองฝ่ายได้แม่นยำ ถึงรอดพ้นเคราะห์คราวนั้นมาได้
หรือว่ากองทัพเจิ้นซีของต้าจงเริ่มตอบโต้แล้ว?
“พี่ใหญ่ ทำอย่างไรดี?”
เมื่อเห็นกองทัพหลายร้อยนายเคลื่อนเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว หัวหน้าโจรสลัดคนหนึ่งก็เอ่ยถามอย่างร้อนใจ
“ลนลานอะไรกัน บอกทุกคนให้ถอยไปทางเหนือของเกาะ แล้วไปรอที่เรือสำรอง”
เป็นโจรสลัดย่อมต้องเตรียมทางหนีทีไล่ไว้เสมอ
“พี่ใหญ่ รอบเกาะมีเรือรบล้อมอยู่ ความเร็วเรือเหนือกว่าเรามาก หนีออกทะเลไปก็เท่ากับรนหาที่ตาย!”
หัวหน้าโจรสลัดถ่มน้ำลายอย่างเดือดดาล
“บัดซบ! ไปหลบในถ้ำทางตะวันตกของเกาะ หากไม่ได้ก็ลงน้ำกลั้นหายใจซ่อนตัว!”