เส้าเหวินจวิ้นพยักหน้า “ได้ยินว่าปัญหาอยู่ที่ฝนตกน้อย ไม่รู้ว่า...”
จ้างจ้งเจียส่ายหน้า “หากเป็นเพราะฝนตกน้อยจริง แล้วต้นข้าวจะสูงเพียงนี้ได้อย่างไร?”
“เช่นนั้นปัญหาอยู่ที่ใด?”
“เฮ้อ ข้ากำลังสืบหาอยู่ ไม่รู้ว่าเจ้าคนไร้จิตสำนึกผู้ใดนำเมล็ดพันธุ์ไร้คุณภาพมาหว่าน”
เส้าเหวินจวิ้นพอมีความรู้อยู่บ้าง จึงรีบกล่าวว่า
“หากเป็นเมล็ดพันธุ์ไร้คุณภาพ ต้นข้าวย่อมไม่งอกงามเช่นนี้”
จ้างจ้งเจียมีสีหน้าเคร่งขรึม “ใต้เท้าเซ่า เกรงว่าระหว่างเพาะปลูก จะมีคนลอบลงมือ”
เส้าเหวินจวิ้นยังคงส่ายหน้า “หากมีคนลอบลงมือ แล้วเหตุใดพืชผลในวงกว้างจึงเสียหาย?”
จ้างจ้งเจียถอนใจ “เฮ้อ ใต้เท้าเซ่า เรื่องนี้เกรงว่าจะบานปลาย...”
“หรือว่า...”
จ้างจ้งเจียมิได้ตอบ เพียงพยักหน้าให้เส้าเหวินจวิ้น
“ใต้เท้าจ้าง หากเป็นเช่นนี้ต่อไป นครหลวงคงประคองสถานการณ์ได้ไม่ถึงครึ่งปี เรื่องนี้ปิดบังไม่อยู่แน่”
จ้างจ้งเจียทำหน้าราวกับจะร้องไห้ “เจ้าจีฝูเฉิงผู้นี้ บังอาจหลอกลวงราชสำนัก ก่อเรื่องชั่วร้ายเช่นนี้ ยังทำให้ข้าต้องพลอยลำบากไปด้วย”
“เรื่องนี้เกี่ยวข้องอันใดกับจีฝูเฉิง?”
จ้างจ้งเจียดึงแขนเสื้อเส้าเหวินจวิ้น แล้วทั้งสองก็เดินไปด้านข้างอีกหลายก้าว เพื่อให้ห่างจากผู้อื่น
“ใต้เท้าเซ่าผู้เที่ยงธรรม จีฝูเฉิงมีตำแหน่งขุนนางดีๆ อยู่แล้ว เหตุใดจึงต้องหลบหนีออกจากนครหลวง?”
“ใต้เท้าจ้างหมายความว่า เขารู้เรื่องนี้ตั้งแต่แรกแล้วหรือ?”
“มิฉะนั้นจะเป็นอย่างไร?”
ยามนี้ทั้งสองต่างรู้ดีว่าเรื่องนี้มิใช่เรื่องเล็ก เกี่ยวพันถึงเสบียงอาหาร ทั้งยังเป็นเรื่องที่องค์รัชทายาททรงใส่พระทัยยิ่ง