ไอโกะถอยหลังไปสองก้าว พลางมองแผ่นหลังของหลินเฟิงจากด้านหลัง
นางคิดไม่ตกจริง ๆ ว่าบุรุษตรงหน้าผู้นี้ทำได้อย่างไร
อาศัยคนเพียงหลายพันคน จากต้าจงบุกมาถึงเกาะใหญ่แห่งต้าเหอ ก็ทำให้พวกนางพ่ายแพ้จนตกอยู่ในสภาพเช่นนี้
หากปล่อยให้เขาสำแดงฝีมือต่อไป เสด็จพ่อคงสิ้นพระชนม์ ตระกูลของนางก็ถึงคราวพินาศ และต้าเหอทั้งแผ่นดินยิ่งไม่ต้องกล่าวถึง
รอต่อไปอีกไม่ได้แล้ว นางจำต้องลงมือยับยั้งการกระทำอันชั่วร้ายนี้
ภายใต้การนำของหลินเฟิง กองทัพเจิ้นซีเคลื่อนทัพรวดเร็วยิ่ง
รวดเร็วจนนางตั้งตัวไม่ทัน หากไม่รีบกำจัดหลินเฟิง นครหลวงคงต้านทานได้อีกไม่นาน
ทว่าบุรุษตรงหน้าดูผอมเพรียวและสง่างาม ภายในร่างกลับแฝงพละกำลังระเบิดมหาศาลเพียงใดก็สุดจะคาดเดา
ไอโกะยืนอยู่ด้านหลังหลินเฟิง มองเขาก้มหน้าวาดเขียนอยู่บนโต๊ะ ภาพที่ถูกหลินเฟิงใช้มือข้างเดียวกดนางไว้กับโต๊ะจนขยับไม่ได้พลันผุดขึ้นมาในสมอง
นางทำเองไม่ได้ จำต้องได้รับความร่วมมือจากจิโยะ ต่อให้ทั้งสองต้องสละชีวิต ก็ห้ามปล่อยให้บุรุษผู้นี้มีชีวิตต่อไป
“อย่างไร อดรนทนไม่ไหวแล้วหรือ?”
ไอโกะกำลังครุ่นคิดอย่างจดจ่อ พลันได้ยินประโยคนี้ ร่างกายพลันสะท้าน ก่อนจะได้สติกลับคืนมาในทันที
“ท่านอ๋อง ไอโกะไม่ทราบว่าพระองค์ตรัสถึงเรื่องใด”
ไอโกะค้อมกายก้มศีรษะ เอ่ยเสียงแผ่ว
หลินเฟิงมิได้หันกลับมา เพียงยืดเอวและหมุนคอไปมา
“ไม่มีอะไร จู่ ๆ ข้าก็สัมผัสได้ถึงจิตสังหารสายหนึ่ง เป็นจิตสังหารที่เข้มข้นยิ่ง”
ไอโกะรีบหันไปกวาดตามองทุกซอกทุกมุมของห้อง
“ท่านอ๋อง หมายความว่ามีมือสังหารหรือเพคะ? อยู่ที่ใด ต้องเรียกองครักษ์เข้ามาหรือไม่?”